ΡΩΜΙΟΙ (Γιατί Ρωμιοί)

31 Οκτ 2011

Ο επί σειρά ετών Δάσκαλος (στην Τουρλωτή) ΜΑΝΩΛΗΣ ΒΑΡΔΑΚΗΣ έφυγε στις 28 Οκτώβρη 2011

Ο επί σειρά ετών Δάσκαλος (στην Τουρλωτή) ΜΑΝΩΛΗΣ ΒΑΡΔΑΚΗΣ έφυγε στις
28 Οκτώβρη 2011, αφού η υγεία του είχε πολύ επιδεινωθεί τον τελευταίο
καιρό λόγω του εγκεφαλικού που υπέστη το 2006.
Ευτύχησε να δει μια θαυμάσια οικογένεια με τρία παιδιά και πολλά
εγγόνια, τον γιο του καταξιωμένο και διακεκριμμένο καρδιολόγο στο
Ηράκλειο. Ό,τι και να γραφεί για τον ΜΑΝΩΛΗ ΒΑΡΔΑΚΗ είναι λίγο. Είναι
ο δάσκαλος που μας δίδαξε ήθος, τιμή, αξιοπρέπεια, περηφάνια και αρετή
πέραν από τις καθιερωμένες εγκύκλιες γνώσεις. Τώρα το γλυκό θαλασσινό
αεράκι του κρητικού πελάγους και η αύρα το Αγριλού θα σε νανουρίζουν
στο κοιμητήρι της αγαπημένης σου Μυρσίνης.
Εμείς οι μαθητές σου
Διαβάστε τη συνέχεια εδώ ... »

29 Οκτ 2011

ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΔΕΝ ΘΑ ΤΑΞΙΔΕΥΟΥΝ ΜΕ ΤΑ ΚΤΕΛ; ΤΙ ΙΣΧΥΕΙ ΑΠΟ ΜΕΘΑΥΡΙΟ

Από Δευτέρα 31 Οκτωβρίου σταματoύν τα ΚΤΕΛ Ηρακλείου - Λασιθίου και
Χανίων - Ρεθύμνης τη μεταφορά μαθητών με χιλιάδες μαθητές να μένουν
ξεκρέμαστοι. Σε κοινή τους ανακοίνωση οι διοικήσεις των ΚΤΕΛ αναφέρουν
χαρακτηριστικά :
«Σας ενημερώνουμε ότι με την παρούσα επιστολή βρισκόμαστε στην
δυσάρεστη θέση να σας γνωστοποιήσουμε ότι από την Δευτέρα 31/10/2011
αδυνατούμε να συνεχίσουμε το έργο της μεταφοράς των μαθητών. Αιτία της
δυσάρεστης αυτής εξέλιξης είναι η μη χρηματοδότηση μας από τις
τράπεζες λόγω της μη υπογραφής των σχετικών συμβάσεων, με αποτέλεσμα
την αδυναμία εξυπηρέτησης των άμεσων υποχρεώσεων μας κυρίως προς τις
εταιρίες καυσίμων και τους εργαζόμενους.»

Πηγή : Νέα Κρήτη

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ ... »

28 Οκτ 2011

ΓΙΟΥΧΑΪΣΜΑΤΑ ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ

Στο Ηράκλειο πλήθος κόσμου αποδοκίμασε την κυβερνητική πολιτική και
πέταξαν αντικείμενα εναντίον της εξέδρας των επισήμων απαιτώντας να
αποχωρήσουν κάτι που έγινε με αποτέλεσμα η παρέλαση να διεξαχθεί
παρουσία μόνο του Αρχιεπισκόπου Κρήτης Ειρηναίου και των εκπροσώπων
του Λιμενικού. Μετά το τέλος της παρέλασης έγινε πορεία πολιτών που με
συνθήματα και πανώ εξέφρασαν την αντίθεση τους στα οικονομικά μέτρα
της Κυβέρνησης
Διαβάστε τη συνέχεια εδώ ... »

Χωρίς εκπροσώπους της κυβέρνησης ή της αντιπολίτευσης πραγματοποιήθηκε η μαθητική παρέλαση

Χωρίς εκπροσώπους της κυβέρνησης ή της αντιπολίτευσης πραγματοποιήθηκε η μαθητική παρέλαση στη Θεσσαλονίκη. Συγκεντρωμένοι καθηγητές, ορισμένοι με μαύρα περιβραχιόνια κρατούσαν πανό και φώναζαν συνθήματα. Σύμφωνα με πληροφορίες λίγο μετά το τέλος της μαθητικής παρέλασης στη Θεσσαλονίκη, πραγματοποιήσαν πορεία μπροστά από την εξέδρα των επισήμων.
Διαβάστε τη συνέχεια εδώ ... »

27 Οκτ 2011

Μια σύντομη συγκριτική επισκόπηση: ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ 1940 --- ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ 1974

ΕΠΙΤΡΑΤΕΥΣΗ 1940 ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ 1974

Απόλυτα Επιτυχής, σχεδιασμένη από το Μεταξά από καιρό

Ανεπιτυχής, απροετοίμαστη, έγινε για τα "μάτια του κόσμου"

Ηθικό Στρατιωτών ακμαιότατο, με το "χαμόγελο στα χείλη" και με ζητωκραυγές

Κλάματα και μουρμούρα. Γκρίνια και κακομοιριά

Ο Ιωάννης Μεταξάς με το ΟΧΙ, αν και δικτάτορας, αγαπήθηκε από τον κόσμο και ο λαός ξέχασε ότι ήταν υπό δικτατορικό καθεστώς

Ο Μεταξάς είχε αγαστή συνεργασία με τον Βασιλιά και τους επιτελάρχες ΓΕΣ/ΓΕΝ/ΓΕΑ

Η χούντα του Ιωαννίδη δεν μπόρεσε να κάνει το αυτονόητο: ΝΑ ΣΤΕΙΛΕΙ ΣΤΡΑΤΟ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ή να μπουκάρει στην Τουρκία από τον Έβρο ή από τη Μικρασιατική Ακτή

Η χούντα του Ιωαννίδη δεν μπορύσε να επιβληθεί ούτε στους αρχηγούς των επιτελείων ΓΕΣ/ΓΕΝ/ΓΕΑ

Οι δουλειές του λαού στην ύπαιθρο συνεχίστηκαν κανονικά από τους μη επιστρατευμένους

Οι Έλληνες το πρώτο που σκέφτηκαν ήταν να αδειάσουν μαγαζιά και σουπερ-μάρκετ απο μακαρόνια, ρύζια, αλεύρια, κονσέρβες (Στην Τουρλωτή ήμουνα παιδί 10 χρονών και σε λίγες ώρες άδειασαν τα μαγαζιά από τα πάντα. Δεν έμεινε ούτε κόκκος ρυζιου)

Οι Ηπειρώτισσες κουβαλούσαν εφόδια στο στρατό και ό,τι άλλο μπορούσαν. Οι Ελληνίδες έστελναν άντρες, αρραβωνιαστικούς, φίλους στο μέτωπο σαν Σπαρτιάτισσες «η ταν η επί τας»

Οι γυναίκες ανάβανε καντήλια στις εκκλησιές να μην γίνει τίποτα και κλαίγανε σαν μικρά παιδιά.

Αυτοί που έφτασαν στις μονάδες τους βρήκαν έτοιμα στολές, χλένες, όπλα. Το καθεστώς Μεταξά τα είχε όλα ετοιμάσει μήνες για την μεγάλη ώρα

Αυτοί που έφτασαν στις μονάδες τους , μερικοί, δεν έβρησκαν ούτε στολή ( που να βρεθούν στολές στους καλοζωισμένους 'Έλληνες του ’74 με τα στομάχια και τις κοιλούκες)

Την πολιτική-στρατιωτική ηγεσία απασχολούσε μόνο η αντίσταση

Την πολιτική-στρατιωτική ηγεσία απασχολούσε πως να μην εμπλακούμε σε ελληνοτουρκικό πόλεμο

Από το 1936 έως το 1940 ο Μεταξάς μάζευε όπλα, τανκς, κανόνια και έφτιαξε και την περίφημη γραμμή Μεταξά.

Τα τανκς μας και γενικά πολύ μεγάλο μέρος του υλικού είχε πουληθεί στο Ισραήλ

Οι καλλιτέχνες, οι δημοσιογράφοι, οι πνευματικοί άνθρωποι στάθηκαν στο πλευρό του καθεστώτος με πατριωτικά τραγούδια, άρθρα στις εφημερίδες, γελοιογραφίες, επιθεωρήσεις στο Θέατρο

Οι καλλιτέχνες, οι δημοσιογράφοι, οι πνευματικοί άνθρωποι δεν έκαναν τίποτα απολύτως για να ενισχύσουν το ηθικό των επιστρατευμένων, Δεν τους ενδιέφερε να χαθεί η Κύπρος παρά να ξανάρθει η Δημοκρατία (σεβαστό αυτό, αλλά δεν έπρεπε να μείνουν μόνο σε αυτό)

Οι καιρικές συνθήκες διεξαγωγής του πολέμου το χειμώνα του 1940 ήταν απείρως δυσκολότερες από αυτές του 1974. Οι στρατιώτες υπέφεραν από κρυοπαγήματα

Τον Ιούλιο του 1974, αν τελικά πολεμούσαμε τον εισβολέα οι καιρικές συνθήκες θα ήταν ευνοϊκότερες από αυτές του 1940.

Η διαφορά δυνάμεων με τους Ιταλούς ήταν πολύ μεγάλη υπέρ των Ιταλών φυσικά

Η Τουρκία του 1974 είχε πεπαλαιωμένα όπλα και η διαφορά δυνάμεων δεν ήταν τόσο σημαντική

Είχαμε μικρότερη εμπερία από τον Ιταλικό στρατό που συνεχώς πολεμούσε σε διάφορα μέτωπα

Είχαμε μεγαλύτερη εμπειρία από τον εχθρό. Η Τουρκία του 1974 είχε να βρεθεί σε πόλεμο από το 1922 δηλαδή 52 χρόνια, ενώ η Ελλάδα το 1974 είχε να βρεθεί σε πόλεμο από το 1949 (λήξη εμφυλίου), άρα μόνο 25 χρόνια από τον τελευταίο μας πόλεμο

Τελικά ο Ελληνισμός μετά από θυσίες ΚΕΡΔΙΣΕ στο τέλος του πολέμου τα ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ

Ο Ελληνισμός έχασε τη μισή ΚΥΠΡΟ, ενώ το σχέδιο της ένωσης εγκαταλείφτηκε για πάντα. Δεύτερη εθνική τραγωδία μετα από αυτήν του 1922

http://www.romioi.com

Νίκος Μαστοράκης

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ ... »

Στατιστικά από τον πόλεμο! Ήμασταν αυτοί που αντισταθήκαμε περισσότερο αν και μαχόμασταν 4 διαφορετικούσς στρατούς!

Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα που αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει τους στρατούς τεσσάρων χωρών ταυτόχρονα, Αλβανίας, Ιταλίας, Γερμανίας, και Βουλγαρίας.

ΗΜΕΡΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ
Ελλάς: 219
Νορβηγία 61
Γαλλία 43 [Η υπερδύναμη της εποχής]
Πολωνία 30
Βέλγιο 18
Ολλανδία 4
Γιουγκοσλαβία 3
Δανία 0 μέρες
.[ Οι Δανοί παραδώθηκαν σε έναν μοτοσικλετιστή του Χίτλερ ο
οποίος μετέφερε στον Δανό βασιλιά αίτηση του Χίτλερ για διέλευση των
ναζιστικών στρατευμάτων, ο Δανός βασιλιάς σε ένδειξη υποταγής παρέδωσε το
στέμμα του στον μοτοσικλετιστή για να το πάει στο Βερολίνο και στον
Χίτλερ……………….



Διαβάστε τη συνέχεια εδώ ... »

26 Οκτ 2011

Από την εδώ και πάνω από μήνα ΚΑΤΑΛΗΨΗ (διάβαζε ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ) του Οικονομικού Πανεπιστημίου: "Κουτσουρεμένα εξάμηνα οδηγούν σε κουτσουρεμένες γνώσεις και κουτσουρεμένα πτυχία"

Ξενοφών Βασιλάκος, Βαγγέλης Δούρος, Νίκος Φωτίου

Υποψήφιοι Διδάκτορες στο Τμήμα Πληροφορικής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

Είμαστε Υποψήφιοι Διδάκτορες στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (Ο.Π.Α.). Με αφορμή την πρόσφατη μηνιαία κατάληψη του κεντρικού κτιρίου του Ο.Π.Α. από ορισμένους φοιτητές και μη φοιτητές,  μέλη του αυτοαποκαλούμενου «φοιτητικού κινήματος των καταλήψεων» που αντιδρούν στο νέο νόμο πλαίσιο για την παιδεία (καίτοι η πλειονότητα αυτών είναι εμφανές ότι δεν έχει διαβάσει ούτε άρθρο του), θα θέλαμε να αναδείξουμε μια σειρά από προβλήματα που έπονται αυτού του επαναλαμβανόμενου φαινομένου.

Η διαχρονική αντίθεσή μας στην «παράδοση» των καταλήψεων στα Πανεπιστήμια είναι επί της αρχής, συνεπώς δε σχετίζεται με την ουσία και το πλαίσιο των αιτημάτων της κατάληψης. Κάθε μέλος της ακαδημαϊκής κοινότητας δικαιούται να έχει τις ενστάσεις του για οποιοδήποτε θέμα αισθάνεται ότι τον αφορά. Ουδείς όμως δικαιούται να προχωρά στη συστηματική παρεμπόδιση της ομαλής λειτουργίας του Πανεπιστημίου στο όνομα της εκάστοτε διαφωνίας του. Η δε προσπάθεια νομιμοποίησης των καταλήψεων με το επιχείρημα ότι έτσι αποφάσισε η πλειοψηφία των φοιτητών δια της Γενικής Συνέλευσης των Φοιτητών, είναι ανάξια σοβαρής κριτικής.

Δυστυχώς όμως, η φαρέτρα των επιχειρημάτων που δικαιολογεί το χαρακτηρισμό των καταλήψεων των δημόσιων χώρων όπως τα Πανεπιστήμια ως παράνομη, άνομη και στερούμενη κάθε ηθικής βάσης χάνει τη βαρύτητά της από τη στιγμή που το ίδιο το κράτος και οι αρχές των  πανεπιστημιακών ιδρυμάτων διαχρονικά ανέχονται με έμμεσο πλην σαφή τρόπο τις καταλήψεις. Όταν η κατάληψη πνέει τα λοίσθια, εμφανίζονται ως από μηχανής θεοί οι Γενικές Συνελεύσεις των Τμημάτων καθησυχάζοντας τους φοιτητές ότι θα γίνει ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατό για να βρεθεί μια λύση ώστε το εξάμηνο να ολοκληρωθεί αισίως και η εξεταστική να πραγματοποιηθεί κανονικά. Ανεξάρτητα από τη διάρκεια της κατάληψης, μια εβδομάδα είναι σχεδόν πάντα αρκετή για να γίνουν «στοχευμένες» αναπληρώσεις μαθημάτων και να ολοκληρωθεί η «αναγκαία» ύλη. Όταν δε οι καταλήψεις πραγματοποιούνται την περίοδο του Σεπτεμβρίου, δε χρειάζεται καν να προχωρήσουν τέτοιου είδους διευθετήσεις. Απλώς, η έναρξη του χειμερινού εξαμήνου μετατίθεται όσες εβδομάδες χρειάζεται για να ολοκληρωθεί η εξεταστική. Σχετικές εγκύκλιοι από το Υπουργείο Παιδείας (που ισχύουν για τελευταία φορά… μέχρι την επόμενη) κάμπτουν πιθανές αντιρρήσεις και των τελευταίων απρόθυμων να συμπράξουν στην «αναίμακτη» επίλυση του ζητήματος. Οι ενέργειες αυτές μάλιστα θεωρούνται σε τέτοιο βαθμό φυσιολογικές, ώστε όταν κάποια μέλη της Γενικής Συνέλευσης εκφράσουν ενστάσεις εγκλωβίζονται στα γραφεία τους μέχρι να αλλάξουν γνώμη!

Πιστεύουμε ακράδαντα ότι αυτή η κλασσική αντιμετώπιση των καταλήψεων έχει μια σειρά από δυσάρεστες παρενέργειες. Το φαινόμενο αυτό διαιωνίζεται καθώς για οποιοδήποτε αιτία και αφορμή το Πανεπιστήμιο μπορεί να καταληφθεί χωρίς αυτό να επισύρει συνέπειες σε αυτούς που στηρίζουν τέτοιες ή παρόμοιες ενέργειες. Οι εξετάσεις express και οι ταχύρρυθμες αναπληρώσεις είναι μόνο φαινομενικά επωφελείς για τους φοιτητές, μιας και τα κουτσουρεμένα εξάμηνα οδηγούν σε κουτσουρεμένες γνώσεις και κουτσουρεμένα πτυχία. Όσο για το ερευνητικό έργο, είναι περιττό να αναφερθεί πόσο πλήττεται κατά την διάρκεια των καταλήψεων. Αυτά όμως δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου. Το χειρότερο όλων είναι πως παραδίδοντας ουσιαστικά τα κλειδιά σε αυτές τις ομάδες των φοιτητών−και μη φοιτητών−το Πανεπιστήμιο διασύρεται, δείχνει την εικόνα ενός θεσμού που έχει χάσει τον έλεγχο, αποκρύπτοντας ταυτόχρονα από την κοινωνία τα πραγματικά και ουσιαστικά προβλήματά του, φιμώνοντας την ίδια στιγμή τις υγιείς αυτές δυνάμεις που έχουν «κάτι να πουν».

Πιστεύουμε σε ένα ανοιχτό Πανεπιστήμιο. Με τον όρο «ανοιχτό» δεν εννοούμε απλώς ένα Πανεπιστήμιο με ανοιχτές θύρες ώστε η εκπαιδευτική και η ερευνητική διαδικασία να συνεχίζεται απρόσκοπτα. Αλλά ένα Πανεπιστήμιο με ανοιχτά μυαλά, απαλλαγμένα από κάθε είδους οπαδικές παρωπίδες. Ένα Πανεπιστήμιο χωρίς συντεχνιακούς συμβιβασμούς και ημίμετρα. Ένα Πανεπιστήμιο που θα διαμορφώσει την κοινωνία και θα δείξει το δρόμο για την πρόοδο της χώρας. Οι καιροί ου μενετοί. Είθε να το συνειδητοποιήσουμε πριν να είναι πολύ αργά.
Διαβάστε τη συνέχεια εδώ ... »

Το κείμενο δημοσιεύεται σε πολλά σάιτ. Εμείς το πήραμε από το σάιτ του διπλανού χωριού, δηλ. της Τουρλωτής http://www.tourloti.gr Κηφηνείον «Η Ωραία Ελλάς» του Σαράντου Καργάκου, Συγγραφέως - Φιλολόγου - Ιστορικού

Το κείμενο δημοσιεύεται σε πολλά σάιτ. Εμείς το πήραμε από το σάιτ του διπλανού χωριού, δηλ. της Τουρλωτής  http://www.tourloti.gr

Κηφηνείον «Η Ωραία Ελλάς»
του Σαράντου Καργάκου,  Συγγραφέως - Φιλολόγου - Ιστορικού

Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία. Διαφωνώ. Εδώ καί τριάντα χρόνια είναι η ...εργασία. Ο νέος δε φοβάται την αναδουλειά, φοβάται τη δουλειά. Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ό,τι δεν λερώνει, επεκτάθηκε και στο νεοσουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδόθησαν σε μία χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δικτατορία, εξέθρεψε καί διαμόρφωσε δύο γενιές «κουλοχέρηδων», παιδιών δηλαδή πού δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους -πέρα από τη μούντζα- για καμμιά εργασία από αυτές πού ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή -τάχα- είναι ταπεινωτικές... 

Κι ας βρίσκεται μέσα στη λέξη «χειρώναξ», σαν δεύτερο συνθετικό το «άναξ» πού κάνει τον δουλευτή, τον άνακτα χειρών, βασιλιά στο χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή πού ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυναρτησία μιας πολιτικής πού έδειχνε αριστερά καί πήγαινε δεξιά καί τούμπαλιν. Γι' αυτό τουμπάραμε... Κάποτε, ακόμη κι από τις στήλες του περιοδικού αυτού, πού δεν είναι πολιτικό με την ευτελισμένη έννοια του όρου, έγραφα πώς η ανεργία στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέρια να τις δουλέψουν. 
Κι έπρεπε να κατακλυσθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετανάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλ' όχι διάθεση για δουλειά. Τα παιδιά -τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας- είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτροπία του «White color workers». Έτσι σήμερα το πιο φτηνό εργατικό καί υπαλληλικό δυναμικό είναι οι πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακόμη καί στον ΟΤΕ ως έκτακτοι τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσόντων ακόμη καί διδακτορικά! Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονικούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις καί ασαφείς, απροσδιορίστου αποστολής καί χρησιμότητας. Πτυχία-φτερά στον άνεμο σαν τις ελπίδες των γονιών, πού πιστεύουν ότι τα παιδιά καί μόνον με τα «ντοκτορά» θα βρουν δουλειά. Έτσι παράγονται επιστήμονες πού είναι δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνον για το δημόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας πολυεθνικής. 

Παρ' όλο πού γέμισε η χώρα μας τεχνικές σχολές (τι ΤΕΛ, τι ΤΕΙ, τι ΙΕΚ!) οι πιο άτεχνοι νέοι είναι οι νέοι της Ελλάδος. Παίρνουν πτυχίο τεχνικής σχολής καί δεν έχουν πιάσει κατσαβίδι οι πιο πολλοί. Δεν ξέρουν να διορθώσουν μια βλάβη στο αυτοκίνητό τους, στο ραδιόφωνο ή στο τηλέφωνό τους. Είναι άχεροι, ουσιαστικά χωρίς χέρια. Τώρα με τα ηλεκτρονικά ξέχασαν να γράφουν, ξέχασαν να διαβάζουν, εκτός φυσικά από «μηνύματα» του αφόρητου «κινητού» τους. 



Τούτη η παιδεία, πού όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλ' ούτε καν εκπαίδευση, αφού δεν καλλιεργεί καμμιά δεξιότητα, εκτός από την ραθυμία, την αναβλητικότητα καί το φόβο της δουλειάς, όχι μόνο δεν καλλιεργεί τον νέο εσωτερικά αλλά τον πετρώνει δημιουργικά σαν τα παιδιά της Νιόβης. Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά για παραγωγική εργασία, γιατί ο θεσμός της παπαγαλίας καί η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα κουράσουμε, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία καί την πρωτοτυπία. Το σχολείο, αντί να μαθαίνει τα παιδιά πώς να μαθαίνουν, τα νεκρώνει πνευματικά. Δεν τα μαθαίνει πώς να σκέπτονται αλλά με τί να σκέπτονται. Έτσι τα κάνει πτυχιούχους βλάκες. Βάζει όρια στον ορίζοντα της σκέψης καί των ενδιαφερόντων. Τα χαμηλοποιεί. Τα κάνει να βλέπουν σαν τα σκαθάρια κοντά, κι όχι να θρώσκουν άνω, να έχουν έφεση για κάτι πιο πέρα, πιο τρανό καί πιο μεγάλο. Το έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαύξ, είναι ο παπαγάλος, ο μαθητής-βλάξ πού καταπίνει σελίδες σαν χάπια καί πού θεωρεί ως σωστό ό,τι γράφει το σχολικό. Καί το λεγόμενο «σχολικό» είναι συνήθως αισχρό καί ως λόγος καί ως περιεχόμενο.

Καί τολμώ να λέγω αισχρό, διότι πρωτίστως το «Αναγνωστικό» πού πρέπει να είναι ευαγγέλιο πνευματικό ειδικά στο Δημοτικό, αντί να καλλιεργεί την αγάπη για τη δουλειά, καλλιεργεί την απέχθεια. Που πια, όπως παλιά, ο έρωτας για την αγροτική, τη βουκολική καί τη θαλασσινή ζωή; Ο ναύτης δεν είναι πρότυπο ζωής. Πρότυπο ζωής είναι ο «χαρτογιακάς». Όσο κι αν ήσαν κάπως ρομαντικά τα παλιά «Αναγνωστικά», καλλιεργούσαν τον έρωτα για τη δουλειά. Ακούω πώς δεν πάει καλά η οικονομία. Μα πως να πάει, όταν με τη ναυτιλία πού προσφέρει το 5,6% του ΑΕΠ ασχολείται μόνο το 1% των Ελλήνων; (Με τον αγροτικό τομέα πού προσφέρει το 6,6% του ΑΕΠ ασχολείται το 14,5% του πληθυσμού). Διερωτώμαι, τί είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν αποστρεφόμαστε την θάλασσα καί στα ελληνικά καράβια κυριαρχούν Φιλιππινέζοι, Αλβανοί καί μελαψοί κάθε αποχρώσεως; Το σχολείο καλλιεργεί τον έρωτα για την τεμπελιά, όχι για δουλειά. Τα πανεπιστήμια καί οι ποικιλώνυμες σχολές επαυξάνουν τον έρωτα αυτό. Πράγματα πού μπορούν να διδαχθούν εντός εξαμήνου -καί μάλιστα σε σεμιναριακού τύπου μαθήματα- απαιτούν τετραετία! Βγαίνουν τα παιδιά από τις σχολές καί δικαίως ζητούν εργασία με βάση τα «προσόντα» τους, αλλά τέτοιες εργασίες πού ζητούν τέτοια προσόντα δεν υπάρχουν. Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν δύο σχολές θεατρολογίας -πέρα από τις ιδιωτικές θεατρικές σχολές- πού προσφέρουν άνω των 300 πτυχίων το έτος. Που θα βρουν δουλειά τα παιδιά αυτά;

Αν όμως το σχολείο από το Δημοτικό καλλιεργούσε την τόλμη, την αυτενέργεια, βράβευε την πρωτοβουλία, την ανάληψη ευθυνών, την αγάπη για την οποιαδήποτε δουλειά ακόμη καί του πλανόδιου γαλατά, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα Ελδοράδο, όπως έγινε Ελδοράδο για τους εργατικούς Αλβανούς, Βουλγάρους, Πολωνούς, Γεωργιανούς, Αιγυπτίους αλιείς, Πακιστανούς καί Ουκρανούς. Σήμερα αυτοί είναι η εργατική κι αύριο η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδος. Κι οι Έλληνες, αφήνοντας την πατρώα γη στα χέρια των Αλβανών πού την δουλεύουν, την πατρώα θάλασσα στα χέρια των Αιγυπτίων πού την ψαρεύουν, θα μεταβληθούν σε νομάδες της Ευρώπης ή των ΗΠΑ ή θα τρέχουν για δουλειά στην Αλβανία πού ξεπερνά σε νόμιμη και παράνομη επιχειρηματική δραστηριότητα όλες τις χώρες της Βαλκανικής. Γέμισαν τα Τίρανα ουρανοξύστες, κτήρια γιγάντια, κακόγουστα μεν, σύγχρονα δε. Περίπου 100 ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρας των αετών.

Εμείς αφήσαμε αδιαπαιδαγώγητη την εργατική καί την αγροτική τάξη. Στήν πρώτη περάσαμε σαν ιδεολογία-θεολογία το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» καί υποχρεώσαμε πλήθος επιχειρήσεις να κλείσουν ή να μεταφερθούν αλλού. Μετά διαφθείραμε τους αγρότες με παροχές χωρίς υποχρεώσεις καί τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά. Γέμισε η επαρχία με «Κέντρα Πολιτισμού», οπού «μπαγιαντέρες» κάθε λογής καί φυλής άναβαν πούρο με φωτιά πεντοχίλιαρου! Το μπουκάλι με το ουίσκι βαπτίστηκε ... αγροτικό! Τώρα, όμως, πού έρχονται τα «εξ εσπερίας νέφη» χτυπάμε το κεφάλι μας. Καί που να φθάσουν τα «εξ Ανατολής» σαν εισέλθει η Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Θα γίνει η Ελλάς vallis flen-tium (-κοιλάς κλαυθμώνων) καί θα κινείται quasi osculaturium inter flen-tium (=σαν εκκρεμές μεταξύ θλίψεως καί οδύνης).

Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας πού θα υποτάσσεται στην οικονομία. Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κριτήρια οικονομικής αναγκαιότητας. Θεωρώ ολέθρια όμως καί την παιδεία πού εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, πού τα κουράζει με την παπαγαλία καί το βάρος άχρηστων μαθημάτων. Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας είναι τα κεφάλια των παιδιών της. Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδιά. Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε. Ούτε να βλαστημήσουν. Ακόμη καί η αισχρολογία τους περιορίζεται στη λέξη πού τα κάνει συνονόματα. Αν τους πεις βρισιά της περασμένης 20ετίας θα νομίσουν ότι μιλάς αρχαία Ελληνικά! Είναι θλιβερή η εικόνα πού παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες καί θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία: να υπάρχουν άνθρωποι άνω των 65 ετών, άνω των 70 ετών, πού, ενώ έχουν συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι να τελειώσουν τις ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά πού λιώνουν τα νιάτα τους στα «κηφηνεία», πού πάνε σπίτι τους να κοιμηθούν την ώρα πού οι Αλβανοί πάνε για δουλειά, θα μου πείτε,τι δουλειά; Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να είναι τίμια. Όταν μικροί -ακόμη στο Δημοτικό- μαθαίναμε απ' έξω τον Τυρταίο (ποιος τολμά σήμερα να διδάξει Τυρταίο;) δεν τον μαθαίναμε για να γίνουμε πολεμοχαρείς αλλά για να νοιώθουμε ντροπή, όταν στην μάχη της ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι παλαιότεροι, οι «γεραιοί» καί οι νέοι κρύβονται πίσω από τη σκιά τους. «Αισχρόν γαρ δη τούτο... κείσθαι πρόσθε νέων άνδρα παλαιότερον».

Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα από ξένους. Στίς οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά. Σέ λίγο οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων πού κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών ειδών πού θυμίζουν... Ελλάδα. Ακόμη καί τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν! Κι εμείς; Εμείς, όπως πάντα, φτιάχνουμε τα τρία κακά της μοίρας μας. «Φτιάχνουμε» τη ζωή μας στην τηλοψία, πού δίνει τα μοντέρνα πρότυπα οκνηρίας στη νεολαία, ποθούμε μια χρυσίζουσα ζωή σαν αυτήν πού προσφέρει το «γυαλί», αγοράζουμε πολυτελή αυτοκίνητα με δόσεις, κάνουμε διακοπές με «διακοποδάνεια», εορτάζουμε με «εορτοδάνεια» καί πεθαίνουμε με «πεθανοδάνεια». Έλεγε ο Φωκίων, πού πλήρωσε τέσσερις δραχμές τη δεύτερη δόση του κώνειου πού χρειαζόταν για να «απέλθει», πως στην Αθήνα δεν μπορεί ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς. Έπρεπε να ζούσε τώρα...

Λυπάμαι πού θα το πω, αλλά πρέπει να το πω: το σχολείο, οι σχολές καί τα ΜΜΕ σακάτεψαν καί σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματα της -δικαιώματα στην τεμπελιά- καί ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον. Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη.



Διαβάστε τη συνέχεια εδώ ... »

Ιωάννης Πολέμης: Η Θεσσαλονίκη παρομοιάζεται με σκλάβα και ο Άη Δημήτρης πάει καβάλα στο άτι και την ελευθερώνει. Αυτά ήταν τα ποιήματα. Πού είναι; τι γίνανε αυτά τα ποιήματα και αφαιρέθηκαν από τα στα βιβλία των παιδιών μας σήμερα;

Από το παλιό ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟ της Α' Γυμνασίου  το οποίο και μπορείτε να κατεβάσετε από το
αντιγράφουμε ένα μοναδικό ποίημα του Ιωάννη Πολέμη
Γιατί δεν υπάρχουν πια αυτά τα ποιήματα στα σχολικά βιβλία των παιδιών μας;
Τι συγκινητικό! Η Θεσσαλονίκη παρομοιάζεται με σκλάβα και ο Άη Δημήτρης πάει καβάλα στο άτι και την ελευθερώνει.
Αυτά ήταν τα ποιήματα. Πού είναι; τι γίνανε αυτά τα ποιήματα και αφαιρέθηκαν από τα στα βιβλία των παιδιών μας σήμερα;
Κατεβάστε το παλιό Αναγνωστικό της Α' Γυμνασίου  http://www.oedb.gr:8080/pdf/book259.pdf
Αν μπορείτε τυπώστε το κιόλας για τη βιβλιοθήκη σας


                           ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

῾Η Σαλονίκη ποὺ ἔσβηνε μὲ τοῦ καιροῦ τὸ διάβα
- καντήλι ποὺ τρεμόφωτο γιὰ λάδι λαχταρᾶ-
ἀποβραδίς κοιμήθηκε δυστυχισμένη σκλάβα,
καὶ τὴν αὐγούλα ξύπνησεν ἀρχόντισσα κυρά.

Τί νά ᾽βλεπε στον ὑπνο της, τί ν΄σ 'ταν τ ονειρο της;
- Τὸν Ἅι - Δημήτρην ἔβλεπε στ' ἄτι του τὸ γοργό,
ποὺ ροβολώντας ἔκραζε μὲ τὴ φωνὴ τῆς νιότης:
«Ἄνοιξε πόρτα τῆς σκλαβιᾶς, ἡ Λευτεριὰ εἶμ' ἐγώ!»

Κι ἄνοιξ' ἡ πόρτα ὀρθάνοιχτη μπροστὰ στὸν καβαλάρη
καὶ μπῆκ' ἐκεῖνος κι ἔξαμψε σὰν τὸν αὐγερινο
κι ὑψώνοντας καὶ παίζοντας τ' ἀστραφτερὸ κοντάρι
ἔδειξε μὲ τὸ δάχτυλο τοῦ ᾽Ολύμπου τὸ βουνό.

Κι ἔστρεψ ἐκεῖ τὰ μάτια της ἡ σκλάβα ἡ πονεμένη
κι ἀγνάντεψε ἀστραπόλαμπρη τοῦ ᾽Ολύμπου τὴν κορφὴ
κι εἶδε ἀπ' τὴ ράχη στὴν πλαγιὰ γοργὰ νὰ κατεβαίνη 
ἡ ὄμορφη, ἡ πεντάμορφη τοῦ ἥλιου ἡ ἀδερφή·


῾Η κόμη της ἀνέμιζεν, ἰτιὰ χρυσοκλωνάτη,
τὰ στήθη της χιονόλευκα, τὰ μάτια γαλανά,
στὸ χέρι της τὴ φλογερὴ γυμνὴ ρομφαία ἐκράτει,
κι ὁλόχρυσα ἀντιφέγγιζαν τ᾽ ἀπόμακρα βουνά.

Κατέβηκε καὶ διάβηκε τὴν διάπλατη τὴν πόρτα
ἡ ὄμορφη, ἡ πεντάμορφη τοῦ ἤλιου ἡ ἀδερφή
κι ὅπου πατόῦσε εὐώδιαζε καὶ τ' ἄνανθα τὰ χόρτα
ρόδα καὶ κρίνους ἄνθιζαν σε κάθε της στροφή.

Κι ἔπεσε ἡ σκλάβα ταπεινὰ μπρὸς στὴν ὡραία Παρθένα
γονατισμένη, ἀμίλητη, σκυμμένη, ντροπαλή·
κι ἐκείνη τὴν ἀνάγειρε μὲ χέρια ἀντρειωμένα
καὶ τὴν ἐσφιχταγκάλιασε μ' ἀτέλειωτο φιλί.

Καὶ τὴ στιγμὴ ποὺ σμίξανε γιὰ τὸ φιλὶ τὰ χείλια,
ἔπεσαν, βροντοκόπησαν τὰ σίδερα βαριά,
οἱ ἁλυσίδες ἔσπασαν, στόματ' ἀγγέλων χίλια
ἀθώρητα τραγούδησαν τὸ « Χαῖρε ᾽Ελευθεριά! ».

Κι ἡ σκλάβα ξύπνησε μὲ μιᾶς· πττιέται ἀπ' τὸ κρεβάτι,
τὰ ξαφνιασμένα μάτια της στὰ κάστρα της κολλᾶ.
Ὄχι, δὲν ἦταν ὄνειρο, νά τη ἡ Παρθένα, νά τη!
ὄμορφη, γαλανόλευκη μὲ τὸ σταυρὸ ψηλά.

«Διάπλασις τῶν Παίδων»                                                            ᾽Ιω. Πολέμη
Διαβάστε τη συνέχεια εδώ ... »

ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΩΝ. ΜΑΧΗ ΣΤΟ ΚΛΕΙΔΙ 1014. Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΜΑΣ ΤΥΦΛΩΝΕΙ 15000 ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΥΣ ΒΟΥΛΓΑΡΟΥΣ

Πολλές φορές κατά τις επισκέψεις μου στο Πολυτεχνείο Σόφιας, το οποίο μου έκανε την εξαιρετική τιμή να με κάμει Καθηγητή του, έρχεται στο νου μου ένα πράμα που μου το λένε ακόμα και σήμερα κάποιοι Βούλγαροι συνάδελφοι.

Εκείνη τη μάχη στο ΚΛΕΙΔΙ το 1014 (Προσοχή σε 3 χρόνια ολοκληρώνεται μια ΧΙΛΙΕΤΙΑ) στην οποία εμείς οι Έλληνες τυφλώσαμε 15000 Βούλγαρους αιχμαλώτους.
Όταν μου το υπενθύμισε αυτό κάποτε ένας Βούλγαρος συνάδελφος, πιστέψτε με δάκρυσα, και μη έχοντας τι να τους πω τους είπα: " Άλλο το Βυζάντιο και άλλο η Ελλάδα" για να εισπράξω την απάντηση "Νίκο, όποτε σε συμφέρει μας λες ότι η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν Ελλάδα και όποτε δεν σας συμφέρει μας λες ότι ήταν άλλο πράγμα"

Έψαξα στο Διαδίκτυο για να δω αν μια Ελληνική Κυβέρνηση ζήτησε ποτέ συγνώμη για την εξόρυξη οφθαλμών 15000 βουλγάρων αιχμαλώτων από Ρωμιό - Έλληνα Βασιλιά της Κωνσταντινούπολης. Δεν βρήκα κάτι. Άρα θα πρέπει να το πράξει η ελληνική κυβέρνηση το 2014 οπότε και συμπληρώνονται 1000 χρόνια από το αποτρόπαιο έγκλημα των βυζαντινών προγόνων μας.

Για το σκοπό αυτό θα μαζέψουμε υπογραφές μέσα από το Διαδίκτυο.

Τι ακριβώς έγινε στο ΚΛΕΙΔΙ (περίπου στα σημερινά ελληνοβουλγαρικά σύνορα) το 1014?

Ο Αυτοκράτορας μας Βασίλειος ο Β' (ο μετέπειτα ονομασθείς ΒΟΥΛΓΑΡΟΚΤΟΝΟΣ) αφού νίκησε κατά κράτος τον Βουλγάρικο Στρατό, διατάσσει να μη εκτελεσθούν οι αιχμαλωτισμένοι στρατιώτες που φθάνουν τις 15.000 αλλά να τυφλωθούν! Οι καταδικασμένοι που συχνά ήσαν ανώτεροι αξιωματούχοι, στρατηγοί, ακόμα και έκπτωτοι αυτοκράτορες, δένονται σφιχτά και το κεφάλι τους ακινητοποιείται. Στην συνέχεια πλησιάζει ο δήμιος κρατώντας ένα πυρακτωμένο σίδερο και το καρφώνει στους βολβούς των κατάδικων αδειάζοντας το οφθαλμικό υγρό και αδιαφορώντας για τις κραυγές πόνου των θυμάτων. Το φρικιαστικό μαρτύριο ολοκληρώνεται με καυτηριασμό της κόγχης για να προληφθεί μόλυνση, αφού ο τυφλωμένος πρέπει να ζήσει για να μεταδώσει τον τρόμο σε ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή του. Από τις μαρτυρίες που έχουμε σήμερα, ξέρουμε πως πριν τη δύση του ήλιου ακούγονταν χιλιάδες ανυπόφορα ουρλιαχτά που αντηχούσαν στις πλαγιές της Μπελάσιτσα. Κραυγές, θρήνοι, ικεσίες και κατάρες ανάκατες με τους ψαλμούς των Βυζαντινών ιερωμένων που ευλογούσαν την αποτρόπαιη τελετουργία. Και όταν ξημέρωσε το επόμενο πρωινό, το φριχτότερο έγκλημα της παγκόσμιας ιστορίας είχε ολοκληρωθεί.

Η πρώτη ομάδα των τυφλωθέντων, 100 άντρες με έναν μονόφθαλμο επικεφαλής, πιασμένοι χέρι-χέρι, αφέθηκαν ελεύθεροι να συρθούν προς την κατεύθυνση του Πρίλεπ σε μια τραγική οδοιπορία. Πίσω ακολούθησε και δεύτερη εκατοντάδα τυφλωμένων, έπειτα τρίτη και τέταρτη. 15.000 τυφλοί πολεμιστές που είχαν παραδοθεί, ρακένδυτοι, τραυματισμένοι και κάτω από τον καυτό καλοκαιριάτικο ήλιο σέρνονται σε ατέλειωτες φάλαγγες σε αναζήτηση του αρχηγού τους που είχε διαφύγει. Την ίδια ώρα, επάνω στα υψώματα ο Βασίλειος και οι στρατηγοί του παρακολουθούσαν ικανοποιημένοι το αποτρόπαιο θέαμα. Ψηλά στο κάστρο του Πρίλεπ ο τσάρος Σαμουήλ αγνάντευε τον ορίζοντα και κάποια στιγμή άκουσε την θρηνωδία. Ακολούθως αντίκρισε από μακριά την ατέλειωτη φάλαγγα να πλησιάζει στο φρούριο και συνειδητοποίησε αυτό που είχε συμβεί. Ο Σαμουήλ, σήκωσε τα χέρια του ψηλά και άρxισε να λυγίζει μέχρι που σωριάσθηκε στις πέτρινες πλάκες. Πέθανε λίγες ημέρες αργότερα από καρδιακή προσβολή. Η σωρός του μεταφέρθηκε στις Πρέσπες όπου ενταφιάσθηκε στον καθεδρικό ναό του Αγίου Αχίλλειου. Οι ιστορικοί του μέλλοντος τοποθέτησαν τον θάνατο του Τσάρου Σαμουήλ στις 6 Οκτωβρίου 1014 στο κάστρο του Πρίλεπ. Το βασίλειό του διατηρήθηκε για 4 ακόμα χρόνια μέχρι το 1018, οπότε και υποτάχθηκε στο Βυζάντιο.
Διαβάστε τη συνέχεια εδώ ... »

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΠΟΜΑΚΩΝ «ΖΑΓΑΛΙΣΑ». Ένας ακόμα μύθος για την ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ είναι ότι εκεί γεννήθηκε ο ΚΕΜΑΛ ΑΤΤΑΤΟΥΡΚ

Ένας ακόμα μύθος για την ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ είναι ότι εκεί γεννήθηκε ο ΚΕΜΑΛ ΑΤΤΑΤΟΥΡΚ το οποίο είναι ψέμα.
Ο ΜΟΥΣΤΑΦΑ ΚΕΜΑΛ ΔΕΝ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ αλλά σε ένα μικρό χωριουδάκι έξω από τον Λαγκαδά,την Χρυσαυγή

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΠΟΜΑΚΩΝ «ΖΑΓΑΛΙΣΑ» 
Η «ΖΑΓΑΛΙΣΑ» αποκαλύπτει σήμερα μετά από προσεκτική επιτόπια έρευνα πολλών μηνών, ότι ο ισχυρισμός της γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ (Ατατούρκ) στη Θεσσαλονίκη είναι ένα μεγάλο και ωραίο ΠΑΡΑΜΥΘΙ, για να κοροϊδεύουν οι Τούρκοι τους εαυτούς τους, αλλά και πολλούς μουσουλμάνους από τη Θράκη. Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια προσπαθώντας να τονώσουν το εθνικό φρόνημα, έχει δοθεί «γραμμή», ώστε οποιοδήποτε τουριστικό γκρουπ «Τούρκων» της Ελληνικής Θράκης αποτελούμενο από πολιτιστικούς συλλόγους και κυρίως δημοτικά σχολεία, επισκέπτεται τη Θεσσαλονίκη, να πηγαίνει συμβολικά πρώτα στο …σπίτι του Κεμάλ και μετά οπουδήποτε αλλού. Για τον τουρκικό εθνικισμό το ιστορικότερο αξιοθέατο της Θεσσαλονίκης είναι το …σπίτι του Μουσταφά Κεμάλ!
 Σε πολλά φύλλα των τουρκόφωνων εφημερίδων καταχωρούνται όλο και πιο συχνά φωτογραφίες από συλλόγους και μειονοτικά σχολεία της Θράκης τα οποία επισκέπτονται το …σπίτι του μεγάλου ηγέτη! Έχει γίνει πλέον της μόδας για κάθε «Τούρκο» της Θράκης! Μόνο που το προσκύνημα είναι σε μαϊμού μέρος…

Ο Κεμάλ, δεν γεννήθηκε στην κοσμοπολίτικη Θεσσαλονίκη της εποχής εκείνης (δεν ήταν «πρωτευουσιάνος» όπως θέλει να τον παρουσιάζει ο Τουρκικός εθνικισμός), αλλά σε ένα μικρό χωριουδάκι έξω από τον Λαγκαδά, την Χρυσαυγή, όπου μέχρι τα οκτώ περίπου χρόνια του φύλαγε αγελάδες και πρόβατα στους γύρω λόφους! Εκεί πήγε στο δημοτικό σχολείο. Φυσικά σε καμιά τουρκική βιογραφία ή εγκυκλοπαίδεια δεν θα διαβάσετε αυτή την αλήθεια.

Όταν οι χριστιανοί ανατολικοθρακιώτες πρόσφυγες πρωτοήρθαν (1922) στο Σαρίγερ (σήμερα Χρυσαυγή), οι Τούρκοι του χωριού δεν είχαν φύγει ακόμα. Έφευγαν σταδιακά κατά ομάδες και χρειάστηκε ένας περίπου χρόνος για να φύγει και η τελευταία οικογένεια. Στο διάστημα αυτό συγκατοίκησαν χριστιανοί πρόσφυγες και ντόπιοι μουσουλμάνοι. Μάλιστα, αναπτύχθηκαν και κάποιες φιλίες παρά τις εντάσεις της εποχής. Από τους ντόπιους μουσουλμάνους κατοίκους του χωριού έμαθαν οι Έλληνες ότι, ο Κεμάλ είχε γεννηθεί στο χωριό αυτό και μέχρι περίπου οκτώ χρονών είχε μεγαλώσει εκεί. Μάλιστα, λίγα χρόνια πριν την ανταλλαγή των πληθυσμών, στην Χρυσαυγή, ζούσε και η γριά μαμή που τον είχε ξεγεννήσει (η Φατμέ Χανούμ), η οποία πρέπει να πέθανε γύρω στο 1911.

Τότε, αρχές της δεκαετίας του 1920, ο τουρκικός εθνικισμός δεν είχε προλάβει να δημιουργήσει το μύθο ότι ο Κεμάλ γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και έτσι ήταν πολύ φυσικό να γνωρίζουν όλοι και να λένε την αλήθεια.

Στο σπίτι στο Σαρίγερ, όπου γεννήθηκε ο Κεμάλ, εγκαταστάθηκε η οικογένεια του πρόσφυγα από την ανατολική Θράκη Ανδρέα Στάθη, ο οποίος αργότερα έγινε και πρόεδρος του χωριού Χρυσαυγή. Μάλιστα, οι συγχωριανοί του αστειευόμενοι επειδή εγκαταστάθηκε στο σπίτι που γεννήθηκε ο Κεμάλ, τον φώναζαν με το παρατσούκλι «Κεμάλ» ! Ο Α. Στάθης πέθανε το 1979 στην Χρυσαυγή.

Το σπίτι του Κεμάλ ήταν χτισμένο από πέτρες και πλιθιά και ήταν διώροφο. Στον επάνω όροφο είχε δύο δωμάτια και κάτω το χαγιάτι. Είχε και αυλή. Βρισκόταν στην άκρη του χωριού μακριά από το τζαμί και δεν ανήκε στην κατηγορία των πλούσιων, αλλά των φτωχών σπιτιών. Ήταν χτισμένο κολλητά με άλλα δύο σπίτια.

Οι ντόπιοι μουσουλμάνοι κάτοικοι, πριν μεταναστεύσουν, θυμούνταν ότι σε νεαρή ηλικία έβοσκαν με τον μικρό Κεμάλ πρόβατα και αγελάδες γύρω από το χωριό. Ήταν ένα συνηθισμένο παιδί της εποχής του. Όμως, στη συνέχεια χωρίς να γνωρίζουν γιατί, η μητέρα του τον πήρε και έφυγαν στη Θεσσαλονίκη.

Οι τοίχοι του σπιτιού του Κεμάλ σώζονταν σε ύψος μισού περίπου μέτρου μέχρι τις αρχές του 1980. Τα σπίτι του όπως και τα υπόλοιπα του χωριού τα είχαν γκρεμίσει οι Θρακιώτες πρόσφυγες το 1924-25 για να πάρουν τις πέτρες και να χτίσουν καινούργια σπίτια στη σημερινή νέα Χρυσαυγή (πιο κοντά στον Λαγκαδά).

Η αλήθεια αυτή αποσιωπήθηκε από τον καλπάζοντα τουρκικό εθνικισμό ο οποίος επιθυμούσε να παρουσιάσει τον Κεμάλ γεννημένο στην μεγάλη πόλη της Θεσσαλονίκης, η οποία άκμαζε και έλαμπε στα Βαλκάνια την εποχή εκείνη, και όχι σε ένα άγνωστο φτωχό χωριουδάκι έξω από τον Λαγκαδά.

ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ
 Τούρκοι πρόσφυγες που έφυγαν με την Ανταλλαγή των Πληθυσμών από το παλιό Σαρίγερ γνώριζαν την αλήθεια και παρά τα ψέματα του τουρκικού εθνικισμού, ερχόντουσαν πριν το 1981, ατομικά κυρίως, για προσκύνημα στον αληθινό τόπο γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ. Υπήρχε μάλιστα ένας ντόπιος αγελαδάρης ο Κωνσταντίνος Γιαμουτζής, ο οποίος γνώριζε πολύ καλά την αληθινή ιστορία και αυτός συνόδευε τους επισκέπτες από την Τουρκία στο Σαρίγερ και τους έδειχνε τα ερείπια του σπιτιού.

Αργότερα άρχισαν να έρχονται και με λεωφορεία από την Τουρκία. Το τελευταίο ήρθε το καλοκαίρι του 2007. Πολλοί επισκέπτες Τούρκοι γνωρίζουν πολύ καλά την αλήθεια και την επιβεβαιώνουν, ότι δηλαδή ο Κεμάλ δεν γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη αλλά στο χωριό αυτό. Μάλιστα, ένας Τούρκος από τη Σμύρνη, προσκύνησε, φίλησε το χώμα και πήρε πέτρες από τα θεμέλια του σπιτιού του Κεμάλ για ενθύμιο. Όταν τον ρώτησαν εάν θα πάει και στο σπίτι της Θεσσαλονίκης, είπε «Αυτό είναι ψέμα. Ντροπή που άλλαξαν τον τόπο γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ. Προσβάλλουν την μνήμη του. Δεν θα επισκεφτώ το ψευτο-σπίτι της Θεσσαλονίκης»

Αλλά, ακόμα και αν ο Κεμάλ είχε γεννηθεί στη Θεσσαλονίκη, τότε σύμφωνα με μαρτυρία που διασώθηκε από την ίδια την αδερφή του, την Μακμπουλέ «ο Κεμάλ δεν γεννήθηκε σε αυτό το σπίτι, αλλά σε ένα άλλο, σε κοντινή γειτονιά» (βλ. Μουσταφά Κεμάλ, Χ. Χριστοδούλου, Θεσσαλονίκη 2007, σ. 28). Ακόμα και σε αυτή την περίπτωση το μουσείο έχει στηθεί σε ΛΑΘΟΣ σπίτι.

 Γιατί, λοιπόν, το Ελληνικό κράτος δέχθηκε ως πόλη γέννησης του Κεμάλ την Θεσσαλονίκη και πιο συγκεκριμένα το μαϊμού σπίτι της οδού Αγ. Δημητρίου, δίπλα στο Τουρκικό προξενείο;

 Η απάντηση βρίσκεται στο φανφαρόνικο κλίμα της Ελληνοτουρκικής προσέγγισης που επικρατούσε την δεκαετία του 1930, όπου πολλές υπερβολέςκαι χειρονομίες φιλίας ανταλλάσσονταν μεταξύ των Ελληνικών (κυρίως) και Τουρκικών κυβερνήσεων. Ο τουρκικός εθνικισμός-με την ανοχή του ιδίου του Κεμάλ-είχε ήδη ανακηρύξει ως πόλη γέννησής του τη Θεσσαλονίκη και δεν θα ήταν ευγενικό εκ μέρους της Ελλάδας να απομυθοποιήσει τον μύθο. Δεν θα είχε άλλωστε καμία σημασία για τα δεδομένα της εποχής εκείνης.

 Το 1934 η Ελληνική κυβέρνηση ανάρτησε έξω από το σπίτι-μαϊμού, μία πινακίδα όπου αναφερόταν ότι «εδώ γεννήθηκε ο Μουσταφά Κεμάλ». Και σαν να μην έφτανε αυτό, το 1937 η κυβέρνηση του Ιωάννη Μεταξά, σε μία συμβολική κίνηση προς την …φίλη Τουρκία, έδωσε εντολή στο δήμο Θεσσαλονίκης νααγοράσει το μαϊμού-σπίτι από τον Ελληνική οικογένεια (Σεραφειμίδου, έμποροι υποδημάτων), που το κατοικούσε. Όταν η οικογένεια αρνήθηκε να το πουλήσει προφανώς από εθνική ευαισθησία, τότε το κράτος προχώρησε στην υποχρεωτική απαλλοτρίωσή του… Μετά, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Κ. Μερκουρίου, ενημέρωσε επίσημα με επιστολή του την κυβέρνηση του Ισμέτ Ινονού, ότι χαρίζει το σπίτι στο Τουρκικό κράτος.

 Ο Κεμάλ και η μητέρα του Ζουμπεϊντέ γνώριζαν την αλήθεια, αλλά έκαναν την …πάπια! Άραγε, θα μπορούσαν να πουν, ότι δεν γεννήθηκε σε αυτό το σπίτι, αλλά σε ένα χωριατόσπιτο στην περιοχή του Λαγκαδά; Και τι θα μπορούσε να γίνει; Να τους χαρίσουν ένα γκρεμισμένο χωριατόσπιτο βουτηγμένο στις λάσπες σε ένα άγνωστο χωριό; Αυτό δεν θα ταίριαζε στην εικόνα και στην ιστορία του μεγάλου ηγέτη της σύγχρονης Τουρκίας.


Η ... ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΟΥ ΠΡΟΞΕΝΟΥ

Φαίνεται ότι και κάποιοι Τούρκοι αξιωματούχοι γνωρίζουν την αλήθεια, αλλά δεν τολμούν να την αποκαλύψουν. Το έτος 1981, με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Μουσταφά Κεμάλ, επισκέφθηκε την Χρυσαυγή (το κτίριο της τότε κοινότητας) ο Τούρκος πρόξενος Θεσσαλονίκης μαζί με τον γραμματέα του (σχετικό ρεπορτάζ στην εφημ. Θεσσαλονίκης ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΒΟΡΡΑΣ, 10 Μαίου 1981) συνοδευόμενοι και από Τουρκικό τηλεοπτικό συνεργείο. Ο ίδιος ήξερε την αλήθεια και γι’ αυτό παρακάλεσε τους κατοίκους να του υποδείξουν το ακριβές σημείο γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ. Στάθηκε με σεβασμό και τράβηξε πολλές φωτογραφίες. Σε κάποια στιγμή αποκάλυψε στους Έλληνες συνοδούς του: «γνωρίζω ότι αυτή είναι η αλήθεια, αλλά είναι δύσκολο να το παραδεχθούμε επίσημα και καταλαβαίνετε το λόγο…». Ο ίδιος προθυμοποιήθηκε να χρηματοδοτήσει την ανέγερση μουσείου, το οποίο θα βοηθούσε και την ανάπτυξη του χωριού…

Το 1981 πάλι, με αφορμή τους …εορτασμούς για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Κεμάλ, οι βουλευτές Νικήτας Βενιζέλος και Κ. Μπαντουβάς, με ερώτησή τους στο Ελληνικό Υπουργείο των Εξωτερικών, αμφισβήτησαν επισήμως τη θεωρία ότι το σπίτι δίπλα στο Τουρκικό Προξενείο Θεσσαλονίκης είναι αυτό στο οποίο γεννήθηκε ο Κεμάλ, επικαλούμενοι μάλιστα και αυτοί την μαρτυρία της ίδιας της αδελφής του της Μακμπουλέ, όπως διασώθηκε σε τουρκικές βιβλιογραφικές πηγές (Aydemir κλπ)

 Προφανώς και η Ελληνική κυβέρνηση γνώριζε την αλήθεια, αλλά θέλησε με αυτή την κίνηση να κολακεύσει τον ίδιο τον Κεμάλ. Η επίσημη αναγνώριση του σπιτιού από την ίδια την Ελληνική κυβέρνηση, θα έκλεινε οριστικά το ζήτημα. Όμως πέρα από την επίσημη ιστορία που γράφεται και επιβάλλεται από πολιτικές σ κ ο π ι μ ό τ η τ ε ς υπάρχει και η αλήθεια του λαού, η μνήμη του οποίου δεν αλλοιώνεται από τέτοιες σκοπιμότητες. Αυτή καταγράφουμε, όπως διασώθηκε αρχικά από τους μουσουλμάνους κατοίκους του χωριού Σαρίγερ και στη συνέχεια μεταδόθηκε στους χριστιανούς πρόσφυγες. Η αλήθεια στην λαϊκή μνήμη επιβιώνει μέχρι σήμερα. Η Ζαγάλισα διαθέτει άφθονο υλικό απόβιντεοσκοπημένες συνεντεύξεις κατοίκων, όπου αποδεικνύονται με λεπτομέρειες όλα τα παραπάνω.

 Οι Τούρκοι χαρούμενοι για την ανέλπιστη Ελληνική δωρεά, πήραν το μαϊμού–σπίτι και στη συνέχεια έφεραν μαϊμού έπιπλα και άλλες απομιμήσεις από το ανάκτορα Ντολμά Μπαχτσέ και Τοπ Καπί της Κωνσταντινούπολης, ακόμα και …ρούχα του Κεμάλ και τα εκθέτουν πλέον στο μουσείο δίνοντας την εντύπωση στον σημερινό επισκέπτη του μουσείου, ότι τα μαϊμού έπιπλα και οι φορεσιές χρησιμοποιήθηκαν μέσα σε αυτό το σπίτι, από τον ίδιο τον Κεμάλ. Το χέρι του Κεμάλ ποτέ δεν ακούμπησε αυτά τα ιμιτασιόν έπιπλα

 Μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, το σπίτι είχε κατοικηθεί από Ελληνικές οικογένειες για πολλά χρόνια. Έτσι, η όλη υπόθεση θυμίζει μ ά λ λ ο ν θεατρικό σκηνικό σε κωμωδία…στην οποία συνέβαλε και το Ελληνικό κράτος. Όμως, η ιδεολογική λειτουργία του βαμμένου με ροζ χρώμα μαϊμού-σπιτιούείναι έντονη και εκεί κατευθύνονται συστηματικά πλέον σχολεία και σύλλογοι από την Θράκη, προκειμένου να βαθαίνουν ακόμη περισσότερο τον συνειδησιακό εκτουρκισμό των Πομάκων.

 Οι Πομάκοι, όταν επισκεπτόμαστε τη Θεσσαλονίκη πρέπει να γνωρίζουμε την αλήθεια. Πρέπει να πάψουμε να τρώμε κουτόχορτο στο ροζ ψευτόσπιτο! Είναι προτιμότερη μια βόλτα στο λούνα παρκ της Θεσσαλονίκης!

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΠΟΜΑΚΩΝ «ΖΑΓΑΛΙΣΑ»  (τεύχος 35, Νοέμβριος 2009)
Διαβάστε τη συνέχεια εδώ ... »

ΞΕΡΑΤΕ ΟΤΙ ...

Το Πρωτόκολλο παραδόσεως της Θεσσαλονίκης, ενώ υπογράφηκε την 01.30' ώρα της 27ης Οκτωβρίου 1912 από τους δύο Αξιωματικούς εκπροσώπους του Αρχιστρατήγου Διαδόχου Κωνσταντίνου και τον Ταξίμ Πασά, έφερε ως χρονολογία την 23.00 (11 μ.μ.) ώρα της 26ης Οκτωβρίου 1912, κι αυτό έγινε όχι μόνο για τούς λόγους πού αναφέρει στα απομνημονεύματα του ο Ταγματάρχης Βίκτωρ Δούσμανης, αλλά γιατί ο Λοχαγός τότε  Ιωάννης Μεταξάς κατάφερε να πείσει τον Ταξίμ πασά να μπει η χρονολογία αυτή, για να τιμηθεί ο προστάτης και πολιούχος της Θεσσαλονίκης Άγιος Δημήτριος, πού γιόρταζε την 26η Οκτωβρίου και τον οποίον σέβονταν πολύ ο Ταξίμ πασάς.

Ο ουσιαστικός όμως λόγος ήταν άλλος. Για να τεκμηριωθεί και με επίσημο έγγραφο, ότι ο Ελληνικός Στρατός κατέλαβε την Θεσσαλονίκη κατά μια μέρα ενωρίτερα, στοιχείο πού απετέλεσε και τον καταπέλτη στις παράλογες απαιτήσεις των Βουλγάρων (για συγκυριαρχία της πόλεως).

Διαβάστε περισσότερα και ωραίες λεπτομέρειες
Διαβάστε τη συνέχεια εδώ ... »

Απενεργοποίηση Σχολίων στο romioi.com

Από σήμερα 26 Οκτωβρίου, Αγίου Δημητρίου, απενεργοποιούμε τη
δυνατότητα σχολιασμού των αναρτήσεων στο romioi.com
διότι χτες βράδυ γέμισε το site με άσχετα σχόλια που διαφήμιζαν
...πορνό. Στο εξής όποιος θέλει να πει κάτι να στέλνει email το οποίο
και θα δημοσιεύουμε κατά την κρίση μας. Επίσης όλα τα παλιά σχόλια δεν είναι πλέον ορατά (δεν έχουν όμως σβηστεί)
Διαβάστε τη συνέχεια εδώ ... »

25 Οκτ 2011

26 Οκτωβρίου και η ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ των Βαλκανίων, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, έχει την τιμητική της. Γιατί η Θεσσαλονίκη ήταν και θα είναι η φυσική πρωτεύουσα του Ορθόδοξου Βαλκανικού Κόσμου;

O χάρτης δείχνει τη μεγάλη μεσαιωνική Βουλγαρία προτού αυτή ηττηθεί
και διαλυθεί από τον αυτοκράτορα μας Βασίλειο τον Β'

Γιατί η Θεσσαλονίκη ήταν και θα είναι η φυσική πρωτεύουσα του
Ορθόδοξου Βαλκανικού Κόσμου;

1. Διότι όλα τα μεσαιωνικά κράτη, οι μεσαιωνικές αυτοκρατορίες
πόθησαν, ερωτεύτηκαν τη Θεσσαλονίκη που αυτή σε πείσμα τους ήταν πάντα
στα χέια των Ρωμιών (=Βυζαντινών, Ελλήνων δηλ. του Μεσαίωνα).


2. Διότι ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ έχει ξεχωριστή θέση στις καρδιές όλου του
Ορθόδοξου Βαλκανικού Κόσμου (Βούλγαροι, Σέρβοι, Μαυροβούνιοι,
Σκοπιανοί ακόμα και Ρουμάνοι) δακρύζουν και προσεύχονβται στον Άγιο
Δημήτριο


3. Διότι και στα νεώτερα χρόνια πολλοί καρδιοχτύπησαν για το ποιος θα
πάρει τη Νύφη του Θερμαϊκού (τελευταία στιγμή την πρόλαβε ο Βενιζέλος
και την βούτηξε από τους Βούλγαρους διατάσσοντας τον αρχιστράτηγο
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ τον διάδοχο τότε να μην τραβήξει κατά το Μοναστήρι, αλλά
να πάει "ντουγρού" να καταλάβει τη Θεσσαλονίκη"


4. Η Θεσσαλονίκη έχει εξαιρετική γεωγραφική θέση και θα μπορούσε να
πει κανείς ότι η γεωπολιτική της σημασία είναι μεγαλύτερη και από
αυτήν της Αθήνας


5. Διότι και στην Βυζαντινή αυτοκρατορία ήταν η ΣΥΜΒΑΣΙΛΕΥΟΥΣΑ και στη
νεώτερη Ελλάδα η ΣΥΜΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ ... »

Όλβιος εστί όστις Ιστορίης έσχε μάθησιν

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ ... »

Δεν πάμε μου φαίνεται ΚΑΘΟΛΟΥ ΚΑΛΑ! Μια μίνι ανταρσία ετοιμάζουν οι μαθητές την ώρα της παρέλασης

Σε πολλά σχολεία της Ελλάδας οι μαθητές κατά τη διάρκεια της παρέλασης λένε ότι δεν θα στρέψουν το κεφάλι προς τους επισήμους αλλά προς την άλλη μεριά, ώστε να απαξιώσουν το πολιτικό σύστημα. 
Δεν πάμε μου φαίνεται ΚΑΘΟΛΟΥ ΚΑΛΑ!
Δηλαδή στο χωριό τάδε ή στην πόλη τάδε θα είναι στους επισήμους ο παπάς, ο δήμαρχος, 2-3 τοπικοί παράγοντες κοκ και θα πρέπει να τους απαξιώσουμε; Μα εκείνη την ώρα το κεφάλι μας στρέφεται όχι προς τον παπά, το δήμαρχο ή τον τάδε τοπικό παράγοντα αλλά προς την ίδια την Ελλάδα. Συνιστώ στους μαθητές (επειδή και τα παιδιά μου θα παρελάσουν) να μην κάνουν ανοησίες διότι μου φαίνεται ότι
δεν πάμε ΚΑΘΟΛΟΥ ΚΑΛΑ!

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ ... »

Εκτός από τις Εθνικές Εκλογές, όλες οι άλλες να γίνονται με ΕΝΙΑΙΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ και χωρίς κομματικές ταμπέλες!

Ψάχνοντας στο διαδίκτυο βρήκα δήλωση πολιτικού (δεν αναφέρω όνομα) με τίτλο «Να καταργηθούν οι κομματικές παρατάξεις στα πανεπιστήμια».
Ορθότατον!

Στις εκλογές των φοιτητών και των διοικητικών αρχών (πρυτάνεων) στα Πανεπιστήμια δεν θα πρέπει να υπάρχουν συνδυασμοί, αλλά ΕΝΙΑΙΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ.
Και αν το σκεφτούμε καλά μήπως και στα Νοσοκομεία, Δικηγορικούς Συλλόγους, Επιμελητήρια κλπ κλπ δεν θα πρέπει να υπάρχει ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ και όχι συνδυασμοί.
Και για σταθείτε να το επεκτείνουμε αυτό και στις Δημοτικές Εκλογές.
Δεν θα μπορούσαμε να ψηφίζουμε Δήμαρχο σκέτο χωρίς να ανήκει σε κάποιο κόμμα π.χ.
έχω τους 3 υποψηφίους (σε ΕΝΙΑΙΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ)
κ. ΠΟΛΙΤΕΥΤΟΠΟΥΛΟΣ
κ. ΚΥΒΕΡΝΗΣΙΑΔΗΣ
κ. ΠΑΛΑΙΟΚΟΜΜΑΤΙΚΟΣ

και από κάτω μια λίστα με 50 ονόματα από την κοινωνία του Δήμου μου, χωρίς να ξέρω σε ποιο κόμμα ανήκει ο καθένας;
Γιατί πρέπει πηγαίνοντας να ψηφίσω στις εκλογές του συλλόγου μου, του πανεπιστημίου μου, του επιμελητηρίου μου, του νοσοκομείου μου, του εργοστασίου μου κοκ να ρωτήσω πριν
--Παιδιά το κόμμα Χ ποιον συνδυασμό υποστηρίζει;
Αν είμαι μπλε/πράσινος/κόκκινος κοκ, ρίχνω το αντίστοιχο ψηφοδέλτιο αδιαφορώντας κατά κανόνα για το ποια άτομα απαρτίζουν το ψηφοδέλτιο αυτό!

Έτσι λ.χ. στις ερχόμενες εκλογές Δήμου μου, συλλόγου μου, πανεπιστημίου μου, επιμελητηρίου μου, νοσοκομείου μου, εργοστασίου μου να υπάρχει ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΕΝΙΑΙΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ. Δεν θα μπορούσε δηλαδή για το καλό του Δήμου μου, συλλόγου μου, πανεπιστημίου μου, επιμελητηρίου μου, νοσοκομείου μου, εργοστασίου μου να είναι εκλεγμένοι άνθρωποι λόγω της ΑΞΙΑΣ τους και μόνο και όχι λόγω του πού ανήκουν;


Νίκος Μαστοράκης
http://www.romioi.com
Διαβάστε τη συνέχεια εδώ ... »

Παρατήρησα στην πρόσκληση του Δήμου Σητείας για την Εθνική Εορτή ένα απόσπασμα από άρθρο του Γεωργίου Βλάχου για τον πόλεμο του 40. Ένα Ιστορικό Ερώτημα: Ο Γεώργιος Α. Βλάχος υπήρξε με τη δημοσιογραφική του πένα καταστροφικός στον πόλεμο 1919-1922 και ευεργετικός στο έπος του 40. Γιατί αυτή η διαφορά;

Παρατήρησα στην πρόσκληση του Δήμου Σητείας για την Εθνική Εορτή ένα απόσπασμα από άρθρο του Γεωργίου Βλάχου για τον πόλεμο του 40.

Θυμούμαι ακόμα σε κάποιο βιβλίο Νεοελληνικών Αναγνωσμάτων του 1978 της Γ'Γυμνασίου ένα πολύ θερμό και πατριωτικό του άρθρο πάλι για το 1940. (Θυμούμαι και τον φιλόλογο κ. Ανδρουλιδάκη με πόση ζέση ψυχής μας το είχε διδάξει, δυστυχώς δεν θυμάμαι το άρθρο αυτό)

Ωστόσο όσο θερμά και πατριωτικά ήταν τα άρθρα του Γ.Α. Βλάχου για τον αγώνα και το έπος του 1940-1941 τόσο αντεθνικά και αντι-πατριωτικά ήταν τα αντίστοιχα του για την Μικρασιατική Εκστρατεία.
Ας δούμε πρώτα αυτά του 1922 τα περίφημα ΟΙΚΑΔΕ και ΠΟΜΕΡΑΝΟΙ με τα οποία άρθρα ο Γ.Α.Βλάχος
επιδρούσε διαλυτικά στον ήδη κουρασμένο ελληνικό στρατό. Ας τα προσέξουν αυτά οι οργανώνοντες εθνικές εορτές και ας μην πίνουν νερό στο όνομα του Γ.Α.Βλάχου (ιδρυτή της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ)
Πως εξηγείται η διαφορά; Μα φυσικά ο Βλάχος στήριζε το καθεστώς Μεταξά και τον Μεταξά τον ίδιον, αλλά δεν στήριζε την μικρασιατική εκστρατεία (στην ουσία την σαμπόταρε) από έχθρα προς τον Μικρασιατικό Ελληνισμό που στην ολότητα του ήταν προσδεδεμένος στο άρμα του Βενιζελισμού.
Βλέπει λοιπόν κανείς τον ίδιο άνθρωπο, στην ίδια εφημερίδα (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ) να αλλάζει στάση μέσα σε 18 χρόνια.
Αλλά ας δούμε τα πράγματα από την αρχή:



ΟΙΚΑΔΕ...(Στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 14ης ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1922. Το μέτωπο κρατούσε ακόμα!)


Ένώ αί ελπίδες - ας τάς είπωμεν ελπίδας - περί προσεχούς συγκλήσεως συνεδρίου έν Βενετία έλαττοΰνται, τό φθινόπωρον έρχεται και ερχεται ό χειμών. "Αν οιαδήποτε πρός τήν Κυβέρνησιν σύστασις πρός τερματισμόν της έκκρεμότητος ήτο χθες περιττή, διότι είχε σκέψεις ή
Κυβέρνησις ύπό έκτέλεσιν αίτινες ήδύναντο και νά έπιτύχουν, είχε δέ και χρήματα ίνα δαπανα διά πολεμικούς σκοπούς, άφοΰ διά πολεμικούς σκοπούς έδανείσθη, σήμερον πάσα οχι συστασις άλλά και πίεσις έκ μέρους και τών φίλων αύτής είναι χρήσιμος, διότι και τά χρήματα
λείπουν και τών ύπό έκτέλεσιν σκέψεων ή σειρά εύρίσκεται είς τό τέρμα της. Ήλπίζαμεν πρό τίνος δτι μία πρός Κωνσταντινούπολη στροφή της έλληνικής προσπαθείας θά ήτο δυνατόν νά έκβιάση τήν λύσιν γνωρίζομεν πολλοί, άλλά δέν γνωρίζομεν δλοι, διατί δέν έπέτυχεν ό εκβιασμός και πώς οί έν τω έξωτερικώ θορυβοΰντες εχθροί της Ελλάδος, έπείσθησαν δτι πρόκειται περί «μπλόφας» ύπό τών έν τω έσωτερικώ έχθρών αύτης. Ήλπίσαμεν έπειτα δτι οί έξαφνικά άκουσθέντες θερμοί λόγοι τοΰ πρωθυπουργοί της 'Αγγλίας, οί δημοσία και παγκοσμίως κυρώσαντες την έπί τών ελληνικών δικαίων προστασίαν της θαλασσοκρατείρας, ήθελον μεταβληθη ταχέως και έν τη στενή προθεσμία της αντοχής τών έλληνικών πόρων είς έμπράγματον βοήθειαν. Ήλπίσαμεν άργότερα —και τότε ήλπίσαμεν κακώς— δτι προσεχής Διάσκεψις ήθελεν έν βία αποφασίσει και έν βία δυνηθη νά έκτελέση τάς έπί τοΰ Άνατολικοΰ άποφάσεις της• άλλά και αύτη ή κακή έλπίς ματαιοΰται. Ή Ελλάς λοιπόν απομένει μόνη μέ τόν στρατόν της, μέ τούς πόρους της και τούς εχθρούς της. Μόνη, δπως πρό μηνών, δτε έπιστρέφουσα έκ της ξένης είχε πεισθη περί αύτοΰ και άπεφάσιζε, και άπεφάσιζε καλώς, τήν αύθαίρετον πρός τήν Κωνσταντινούπολη/ πορείαν. Μόνη. Οί τυχόν έχοντες τήν διάθεσιν ν' άναβλέψουν πρός τήν πρώτην Νοεμβρίου και «ν' άναμετρήσουν τάς συνεπείας της», ας μάς έπιτρέψουν νά παρατηρήσωμεν δτι έμειναν μόνοι, δχι μόνον οί πιστεύσαντες είς τούς 'Ισχυρούς των Συμμάχους ασθενείς, άλλά και αύτοί οί 'Ισχυροί οί πιστεύσαντες είς άλλήλους. Μόνη λοιπόν ή Ελλάς οφείλει νά έκκαθαρίση τήν κατάστασιν. Και οφείλει νά τήν έκκαθαρίση κατά τρόπον, δστις θ' άποτελέση δι' αύτήν λήξιν όριστικήν μιας σκληράς περιπετείας, δι' έκείνους
δέ, οίτινες ήπάτησαν αύτήν και τόν κόσμον, κόλαφον, τοΰ όποιου τό έρύθημα δέν θ' άποπλύνη ή 'Ιστορία.
Ή Ελλάς οφείλει έν τάχει νά προβή είς την διοικητικήν όργάνωσιν της Μικρας 'Ασίας, είς τήν παράδοσιν της χώρας είς τούς γενναίους κατοίκους της, είς τήν συντομον έκπαίδευσιν τών ανδρών οίτινες θ' άναλάβουν έν τω μέλλοντι την φύλαξίν της και είς τήν πρόσκλησιν τών 'Ισχυρών, δπως παραλάβουν «τόν έλευθερωθέντα άπό τών δεσμών της δουλείας» λαόν, ενα άκριβώς άπό τούς λαούς, περί ών έμερίμνων, δταν μαχόμενοι και έχοντες άνάγκην συμμάχων έλάλουν τήν γλώσσαν τών έλευθεριών. 'Αλλά στρατόν; Ποίος θά δώση στρατόν; Οί Σύμμαχοι δμως δέν έχουν στρατών άνάγκην. "Ας παραλάβουν τάς σημαίας, τάς οποίας έστησαν είς τά πρόθυρα της Κωνσταντινουπόλεως οταν έπλησίαζεν ό Έλλην ελευθερωτής, και άς τάς στήσουν έκεΐ οπου θά πλησιάση σφαγεύς ό Τοΰρκος. *
* *
Όπως άλλοι, δέν έπιμένομεν νά έχωμεν την θέσιν άνευθύνου τιμητοΰ τών ύπευθύνων πολιτικών άνδρών της χώρας. Όπως ούδείς άλλος, έζήσαμεν μετ' αύτών ήμέραν πρός ήμέραν τούς μήνας και τά έτη τών προσπαθειών. Σήμερον, φρονοΰ μεν σπουδαίως δτι ή περίοδος τών προσπαθειών αύτών, αίτινες έπρεπε νά ύπάρξουν, τών θυσιών, αίτινες έπρεπε νά καταβληθοΰν, άν δέν έληξε, λήγει. Τά Συνέδρια δέν άποδίδουν καρπούς, ούτε γίνονται καν συνέδρια. Αύριον έρχεται τό φθινόπωρον και μεθαύριον ό χειμών. Και ή Ελλάς, διά λόγους σπουδαίους, διά λόγους άποβλέποντας είς τήν ιδίαν αύτης γαλήνην, έχει τήν ύποχρέωσιν νά διαχειμάση οίκαδε. Τοΰτο, ώς σύστασιν θερμήν, πανταχόθεν και ήδη άπό φιλικωτάτων στηλών έκδηλουμένην, άς έχη ύπ' όψει της ή Κυβέρνησις.


0Ι Π0ΜΕΡΑΝ0Ι (Στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 17ης ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1922. Το μέτωπο κρατούσε ακόμα!)

Θά προδώσωμεν έν στρατιωτικόν μυστικόν:
Ό 'Αρχηγός της Στρατιάς της Μικράς 'Ασίας άνήγγειλεν είς τήν Κυβέρνησιν δτι ό στρατός μας άνακτα τήν κυ ριαρχίαν της καταστάσεως. Δύναται ν' άνακτήση και δ,τι άπώλεσε, και νά κλείση τήν άτυχη μέχρι τοϋδε περιπέτειαν μέ μίαν νίκην. Και έξέθηκεν ό στρατηγός τό πώς θά έπετυγχάνοντο ταϋτα πάντα, και έζήτησε τήν γνώμην της Κυβερνήσεως.
Θ' άπετέλει άσύγγνωστον την φοράν ταύτην προδοσίαν άν, γνωρίζοντες τυχόν τι ή Κυβέρνησις σκέπτεται, έφέρομεν μέχρι της δημοσιότητος τάς σκέψεις της. 'Αλλά τάς άγνοοΰμεν. Εύτυχώς. Διότι μέ τήν έλευθερίαν ακριβώς, ην ή έν προκειμένω άγνοια μας παρέχει, δικαιούμεθα νά ύποβάλωμεν είς έκείνους οί όποιοι κέκληνται νά λάβουν τάς κρίσιμους άποφάσεις, ποιαι είναι έν προκειμένω αί γνώμαι ένός άλλου παράγοντος, δικαιουμένου νά εισακούεται ύπέρ πάντα άλλον: τοΰ Κοινοΰ.
Και είναι αί σκέψεις του αύται:
"Αν οιαδήποτε ένέργεια πρόκειται νά έχη ώς άποτέλεσμα τήν έκμηδένισιν μεγάλων δυνάμεων τοΰ έχθροϋ, τοΰθ' δπερ θά απέφερε και την λύσιν τοΰ έν έκκρεμότητι ζητήματος, ίσως θά έπετρέπετο νά γίνη λόγος περί νέας έπιχειρήσεως — περί νέων δηλαδή θυσιών. "Αν ομως δέν
πρόκειται —και δέν φαίνεται νά πρόκειται— περί τούτου, έπ' ούδενί λόγω πρέπει νά θυσιασθή έστω και είς πλέον Έλλην στρατιώτης.
"Αν πρόκειται νά έπιδιωχθοΰν, διά νέων θυσιών, οιαδήποτε πολιτικά άποτελέσματα, δέν πρέπει νά θυσιάσωμεν άλλο έλληνικόν αίμα. Εκείνοι οίτινες μας κρίνουν δέν ήθέλησαν νά επηρεασθούν έκ τών κατορθωμάτων μας, δταν προηλαύνομεν θριαμβευταί είς τά βάθη της 'Ασίας. Θά παρίδουν και πάλιν δσους γράψωμεν νέους τίτλους δικαιωμάτων διά νέας ροής έλληνικοΰ αίματος. "Ας μή τό θυσιάσωμεν έπί ματαίω. Παρητήθημεν πέρυσιν —εύτυχώς— της προσπαθείας πρός τήν Άγκυραν έκ φειδοΰς πρός τάς έλληνικάς υπάρξεις. Δέν πρέπει νά δειχθώμεν έφέτος σπάταλοι είς αίμα, διά νά έπανέλθωμεν άπλώς έπί τών ιδίων βημάτων.
"Αν πρόκειται νά ποτίσωμεν πάλιν μέ αίμα άξένους τουρκικάς έκτάσεις, διά ν' άνακτήσωμεν τούς έγκαταλειφθέντας μιναρέδες τοΰ 'Αφιόν Καρά-Χισάρ, ή διά νά κρατήσωμεν τούς μιναρέδες τοΰ Έσκή Σεχήρ ή της Κιουτάχειας, άν ή διατήρησις άπαιτη τυχόν θυσίας, δέν πρέπει νά συγκατανεύσωμεν είς τάς θυσίας ταύτας. "Ας μείνωμεν όπου εύρισκόμεθα ή, άν ή έκεΐ παραμονή μας είναι αιματηρά ή έπίπονος, άς έλθωμεν δπου ούτε έπίπονος είναι, οΰτε, πρό παντός, αιματηρά.
Άν πρόκειται νά ύποστώμεν νέας θυσίας, έκ φόβου μήπως παραμείνη ήλαττωμένον τό στρατιωτικόν γόητρον τής Ελλάδος, πρέπει ν' άποστέρξωμεν τάς θυσίας. Στρατός έπιτυχών όσα έπέτυχεν έπί δεκαετίαν ό στρατός τής Ελλάδος, όστις ώρμησε μίαν ήμέραν άπό τό όρμητήριον τής Μελούνας(1 )και προήλασε και ήπλώθη και έκυριάρχησε τής 'Ανατολής, άπό 'Ιονίου μέχρις Ευξείνου και άπό τοΰ Αίμου μέχρι τών έσχατιών τής 'Ασίας, δέν έχει άνάγκην ενός έπιλόγου νίκης διά νά έμφανίση ένδοξον την βίβλον της 'Ιστορίας του. Είναι ή 'Ιστορία του ένδοξος, και θά παραμένη.
"Αν πρόκειται ν' άποφασίσωμεν και άλλας θυσίας, διά νά ίκανοποιήσωμεν ά πλώς τήν φιλοτιμίαν τών μετόπισθεν, δέν πρέπει, έπ' ούδενί λόγω πρέπει, νά μή φεισθώμεν τοΰ αίματος τών υιών της 'Ελλάδος. Όσοι δυσφοροΰν δι' ο,τι έγινε και γνωματεύουν ότι πρέπει ν' άποκατασταθώμεν δι' άντεπιθέσεων νέων, θά έπρεπε νά παρεπέμποντο πάραυτα είς τό Μέτωπον διά νά ικανοποιήσουν τάς
ορμάς τάς όποιας θέλουν νά υπηρετήσουν μέ ξένον αίμα.
"Οταν δέν μας έλαύνη ή φιλοτιμία τών άμάχων, άλλ' ή στοργή τών μητέρων και ή φροντίς διά τό συμφέρον τής 'Ελλάδος, δέν δικαιούμεθα νά γνωματεύωμεν όπως σπαταληθη και άλλο αίμα διά νά συνεχισθή ή περιπέτεια ή έπιβληθεΐσα είς τόν λαόν άπό τόν άνθρωπον, ό όποιος, άτυχώς διά τήν 'Ελλάδα, ζή άκόμη.
Τό αίμα τής 'Ελλάδος δέν ρέει είς τάς φλέβας της διά νά χύνεται είς τήν άπωτάτην Μικρασίαν. Ρέει διά νά θερμάνη και νά κινήση είς δράσιν τήν 'Ελλάδα, ύπέρ έαυτης και ύπέρ της 'Ελλάδος τής αύριον.
Ό σιδηροΰς Γερμανός καγκελάριος είπε κάποτε:
— Ούτε ένα Πομερανόν διά τήν 'Ανατολήν.
Και ή 'Ελλάς δέν πρέπει νά δίδη πλέον τούς Πομερανούς της διά τήν πέραν τών βλέψεών της Άνατολήν.
Ούτε ένα εΰζωνον διά νέας περιπετείας.


=================================================================

"Καθημερινή", 29 Οκτωβρίου 1940
ΤΟ ΣΤΙΛΕΤΟΝ

[...] Αλλά διατί πριν εδώ κινηθή προς τον πρωθυπουργικόν οίκον ο φαιδρότατος αντιπρόσωπός των και κινηθή εκεί εις την Ήπειρον ο στρατός των, δεν έρριπτον εν πρόχειρον βλέμμα εις την Ελληνικήν Ιστορίαν;... Πότε η Ελλάς παρεδόθη αμαχητί; Πότε ενικήθη πριν ποτίση το χώμα της με την τελευταίαν ρανίδα του αίματός της; Εις ποίαν στιγμήν έκαμε λογαριασμούς των δυνάμεών της προς τας δυνάμεις του αντιπάλου της, διά να μάθη έπειτα αν έχη την δυνατότητα να υπερασπίση την τιμήν της; Κράτος μικρόν με ιστορίαν μεγίστην, μήτηρ θηλάσασα την υφήλιον, φάρος λαμπροτάτου φωτός, η Ελλάς, καταυγάσασα τους αιώνας, έδωσεν εις όλην την ανθρωπότητα όχι μόνον την ζωήν, το φως, τον πολιτισμόν, τα γράμματα και τας τέχνας, αλλά και το παράδειγμα της αυτοθυσίας και του ηρωισμού, την Σαλαμίνα, τας Θερμοπύλας, το Ζάλογγον, το Σούλι, το Μεσολόγγι...
Κληρονόμοι πλούτου τόσον μεγάλου, βαρείς από τον φόρτον τόσων θρύλων και τόσων παραδόσεων, πώς μας εφαντάσθησαν τώρα κύπτοντας εμπρός εις τα κατάστιχα των πετρελαίων και της βενζίνης και των μηχανοκινήτων μονάδων και αποφασίζοντας να παραδώσωμεν την ιστορίαν μας εις τους αριθμούς και εις τα πετρέλαια την τιμήν μας;... [...]

Γ.Α.Β.



"Καθημερινή", 4 Νοεμβρίου 1940
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ!

[...] Λοιπόν;... Θα συνεχίσωμεν την συζήτησιν; Θα βάλωμεν κάτω έναν καφέν και θα σταθώμεν γύρω από το φλιτζάνι του οι απόλεμοι, οι άχρηστοι, οι καφενόβιοι, διά να πούμε, περί του ποιος θα νικήση και ποιος θα επικρατήσει;... Προς Θεού! θα νικήση η Ελλάς! Όλους; ΟΛΟΥΣ! ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟΝ! Χωρίς συλλογισμούς, χωρίς συζητήσεις, χωρίς κεφάλια τα οποία αργοκινούνται και αμφιβάλλουν, χωρίς μυαλό. Μυαλό δεν χρειάζεται. Χρειάζεται ενθουσιασμός και παραφροσύνη. Χρειάζεται θάρρος αλόγιστον και καρδιά. Με αυτό το υλικόν έγινεν ο Αγών του Εικοσιένα. Με αυτά τα όπλα νικούν οι λαοί. Ήρθατε να πάρετε την Ήπειρον;... ΔΕΝ ΣΑΣ ΤΗΝ ΔΙΝΟΜΕ. Έχετε Στρατούς, έχετε Στόλους, έχετε αεροπλάνα, είσθε σαράντα πέντε εκατομμύρια και είμαστε πέντε. ΔΕΝ ΣΑΣ ΤΗΝ ΔΙΝΟΜΕ. Θα μας κάψετε. ΔΕΝ ΣΑΣ ΤΗΝ ΔΙΝΟΜΕ. Και θα προχωρήσωμεν και θα νικήσωμεν και θα σας πετάξωμεν εις την θάλασσαν. Γίνεται;... Γίνεται, δεν γίνεται,αυτό πρέπει να αισθάνεται και να βροντοφωνή η καρδιά. ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΘΑ ΓΙΝΗ.
[...] Θάρρος λοιπόν! Ό,τι θέλομεν αληθινά, με όλην μας την δύναμιν, γίνεται. Ό,τι αποφασίσωμεν με την ψυχήν μας γίνεται. ΚΑΙ ΘΑ ΓΙΝΗ.
[...] Όλοι μαζί! Θα αγωνισθώμεν τώρα όλοι μαζί, θα ανθέξωμεν όλοι μαζί, θα προελάσωμεν όλοι μαζί, και μίαν ευλογημένην ημέραν, όταν θα διαλαλούν την ευτυχίαν μας οι κώδωνες των σημαιοστολίστων εκκλησιών μας, θα ψάλλωμεν όλοι μαζί ΤΗ ΥΠΕΡΜΑΧΩ ΣΤΡΑΤΗΓΩ ΤΑ ΝΙΚΗΤΗΡΙΑ... [...]

Γ.Α.Β.
Διαβάστε τη συνέχεια εδώ ... »

Πως θα εορταστεί η 28η Οκτωβρίου στην πόλη της Σητείας

       27η Οκτωβρίου 2011 ΗΜΕΡΑ ΠΕΜΠΤΗ        
08:00      Έπαρση της σημαίας στο Ηρώο των Πεσόντων από    
               ομάδα Προσκόπων.
Γενικός σημαιοστολισμός οικιών, Δημοσίων, Δημοτικών, Ιδιωτικών καταστημάτων και  ελλιμενισμένων πλοίων, από της 8ης   πρωινής ώρας της 27ης μέχρι και τη δύση του ηλίου της 28ης Οκτωβρίου.
Εορταστικές εκδηλώσεις και ομιλίες σε ειδικές συγκεντρώσεις στα Σχολεία, Δημόσιες Υπηρεσίες, Οργανισμούς Δημοσίου Δικαίου,  κ.λ.π. με θέμα το ιστορικό της Επετείου.

        28η Οκτωβρίου 2011 ΗΜΕΡΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ            
07:00     Χαρμόσυνες κωδωνοκρουσίες των εκκλησιών.

10:45     Χαρμόσυνες κωδωνοκρουσίες για τη Δοξολογία.

10:55    Τέλος προσέλευσης επισήμων στον ιερό ναό Αγίας Αικατερίνης.

11:00   Τέλεση Δοξολογίας.                                
             Τιμές θα αποδώσει η Δημοτική Φιλαρμονική Σητείας.

11:30    Επιμνημόσυνη δέηση στο Ηρώο των Πεσόντων.
           Κατάθεση στεφάνων από τους: *Δήμαρχο Σητείας,*  Βουλευτές* εκπρόσωπο περιφερειακής ενότητας Νομού Λασιθίου *Πρόεδρο Δημοτικής κοινότητας Σητείας* Διοικητή του 3ου Κ.Ε.Π. ως εκπρόσωπος των Ενόπλων  Δυνάμεων που εδρεύουν στη Σητεία, *Διοικητή Σχολής Αστυνομίας Επάνω Επισκοπής ως εκπρόσωπος της Ελληνικής Αστυνομίας, *Διοικητή Αστυνομικού Τμήματος Σητείας *Λιμενάρχη Σητείας ως εκπρόσωπος του Λιμενικού Σώματος, *Διοικητή Πυροσβεστικού Κλιμακίου Σητείας, *Πρόεδρο Συλλόγου Αναπήρων & Θυμάτων Πολέμου, *Δήμαρχο Σητείας για την Εθνική Αντίσταση, *Πρόεδρο Ένωσης Συνταξιούχων Αξιωματικών & Οπλιτών Χωροφυλακής & Αστυνομίας Επαρχίας Σητείας, *Περιφερειακό Τμήμα Ελ. Ερυθρού Σταυρού Σητείας, *Πρόεδρο εθελοντών διασωστών εκτάκτων αναγκών Κρήτης(ΕΔΕΑΚ)*Πρόεδρο Συλλόγου Εκπαιδευτικών Α/θμιας Εκπ/σης, * Εκπρόσωπο  Εργατικού Κέντρου Ν. Λασιθίου, *Πρόεδρο Συλλόγου Πολυτέκνων  Επαρχίας Σητείας ,*Πρόεδρο Σωματείου Οικοδόμων Σητείας *Πρόεδρο Σκοπευτικού Ομίλου Σητείας, *Σύλλογο Μικρασιατών-Ποντίων & Αρμενίων Σητείας, *Ε.Α.Σ. Σητείας, * Πολιτιστικό Σύλλογο ’’Οι Τουρτούλοι΄΄ *Δημοτική Φιλαρμονική * Πρόεδρο Συνταξιούχων Ναυτικών.
Κατάθεση στεφάνων από τα Σχολεία:
Σειρά: Δημοτικά Σχολεία 1ο, 2ο, 3ο, 4ο_ Γυμνάσια 1ο, 2ο_ Εργαστήριο Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης Κατάρτισης (Ε.Ε.Ε.Ε.Κ.) -Επαγγελματικό Λύκειο (ΕΠΑΛ)
- Γενικό  Λύκειο –Εσπερινό Γενικό Λύκειο - Ι.Ε.Κ. – Τ.Ε.Ι.
– Σύλλογος Ρυθμικής Γυμναστικής – Λύκειο Ελληνίδων Παράρτημα Σητείας  -Οδηγοί – Πρόσκοποι.






Τήρηση ενός λεπτού σιγής στη μνήμη των  ενδόξων νεκρών μας
Ανάκρουση Εθνικού Ύμνου από τη Δημοτική Φιλαρμονική.
                             
  12:00     ΠΑΡΕΛΑΣΗ (τόπος συγκέντρωσης των τμημάτων στην πλατεία Μουσείου )

Σειρά παρελάσεως ορίζομε: Δημοτική Φιλαρμονική *Λάβαρα Συλλόγων και Σωματείων *Εθελόντριες Νοσηλευτικής Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού Σητείας *Λύκειο Ελληνίδων *Σχολές Κρητικών Χορών Δημήτρη Καπαράκη *Σύλλογος Ρυθμικής Γυμναστικής *Δημοτικά Σχολεία 1ο, 2ο, 3ο, 4ο *Γυμνάσια 1ο, 2ο *Επαγγελματικό Λύκειο ΕΠΑΛ* Γενικό Λύκειο *Οδηγοί-Πρόσκοποι *εθελοντές διασώστες εκτάκτων αναγκών Κρήτης (ΕΔΕΑΚ).
Στη Δοξολογία και σε όλη την τελετή καλούνται να παραστούν:  Ο Κλήρος, οι Βουλευτές του Νομού, οι Αντιδήμαρχοι, ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου, οι Δημοτικοί Σύμβουλοι, οι Περιφερειακοί Σύμβουλοι της Επαρχίας Σητείας, οι πρώην Δήμαρχοι Σητείας, οι πρώην Υπουργοί και Βουλευτές, οι Ανάπηροι και Θύματα Πολέμου, οι αντιπροσωπείες Εθνικής Αντίστασης και Εφέδρων πολεμιστών, όλες οι Πολιτικές και Στρατιωτικές Αρχές της πόλης με το προσωπικό τους, οι Πρόσκοποι και οι Οδηγοί με τους βαθμοφόρους τους, οι μόνιμοι και έφεδροι εν ενεργεία ή εν αποστρατεία Αξιωματικοί, οι Διευθυντές και τα προεδρεία των Ν.Π.Δ.Δ. και Ν.Π.Ι.Δ. με το προσωπικό τους, οι Πρόεδροι Συλλόγων και Σωματείων με τα Διοικητικά τους Συμβούλια καθώς και οι κάτοικοι της πόλης.
              - Τιμές τόσο στη Δοξολογία όσο και στην τελετή θα αποδώσει η    
                 η Δημοτική Φιλαρμονική Σητείας.
-Τα τμήματα παρέλασης θα ακολουθήσουν τη διαδρομή:
Μουσείο-Α.Παπανδρέου -Κ. Καραμανλή-πλατεία ηρώων Πολύ-
                τεχνείου-οδός Ελ.Βενιζέλου μέχρι και την οδό Δημοκρίτου όπου
                τα τμήματα θα διαλύονται.
               -Η Αστυνομία παρακαλείται να μεριμνήσει για την τήρηση της    
                τάξης.
 13:00     ΑΙΘΟΥΣΑ ΣΥΝΕΔΡΙΩΝ  Ξενοδοχείου SITIA BEACH
- Ομιλία από τoν κ. Μιλτιάδη Παπαδάκη (συντ/χο εκπ/κό)
                   με θέμα:
               << Η καθημερινή ζωή στη Σητεία την περίοδο 1941-1944>>  

- Επετειακά τραγούδια από την μαθητική Χορωδία του Γενικού
 Λυκείου Σητείας υπό τη δ/νση του πατρός Νικολάου Αλεξάκη.

- Μετά το τέλος της εκδήλωσης θα ακολουθήσει δεξίωση, στον
  ίδιο χώρο, που παραθέτει  ο Δήμαρχος Σητείας.
              -  Υπεύθυνος του προγράμματος ορίζεται ο Αντιδήμαρχος
                  κ. Μιχάλης Αντωνιδάκης
  Η παρουσίαση του προγράμματος των εκδηλώσεων θα γίνει
  από την κ. Μαρίνα Κριτσωτάκη
 18:00       Υποστολή της Σημαίας στο Ηρώο των Πεσόντων από ομάδα
                 προσκόπων              

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ ... »

Της τα έδωσα της Πατρίδος και τα δύο

Σαν ελάχιστη προσφορά στη μνήμη των αγωνιστών του 1940, σας αποστέλλω
την παρακάτω ιστορία που δημοσιέυεται στο τεύχος του Οκτωβρίου της
Ναυτικής Ελλάδος.

Της τα έδωσα της Πατρίδος και τα δύο

Ήμουν στο Ναυτικό το 1952 και βρισκόμουνα στη Πλατέια Κλαυθμώνος, όχι
όπως είναι σήμερα. Οι νεότεροι δεν γνωρίζουν πάρα πολλά από τα παλιά
και απορούν οπόταν ακούν ορισμένα γεγονότα του τότε. Εκείνη τη στιγμή
έπεφτε ο ήλιος και θα γνωρίζετε ότι με τη δύση του, γίνεται υποστόλη
της σημαίας. Τότε το Υπουργείο Ναυτικού ήταν εκεί και η σημαία
κυμάτιζε ακόμα στο κτήριο. Σήμερα είναι άλλες υπηρεσίες του Ναυτικού.

Τότε πάντα κάθε πρωί, θα θυμούνται οι παλίοι, γινόταν έπαρση σημαίας
και σταματούσαν τα πάντα, όπως και στη δύση του ηλίου γινόταν
υποστολή. Ήταν στιγμές ωραίες , απίθανες που ζούσαν τότε οι άνθρωποι.
Το άγημα αποδόσεως τίμων στο χώρο του, και ακούμε το σαλπιγκτή να
δίνει το σύνθημα για την υποστολή της σημαίας. Το άγημα παρουσιάζει
όπλα. Ο αξιοματικός χαιρετά και παίζεται ο Θούριος. ¨Ολοι οι
παριστάμενοι εκεί και οι περαστικοί, οπώς και εγώ σταθήκαμε σε στάση
προσοχής. Αποδίδεις με αυτό τον τρόπο την τιμή στο ιερό μας σύμβολο,
στη γαλανολευκή σημαία. Εκείνη τη στιγμή που οαρμόδιος αξιωματικός
χαιρετά, η ματιά του πέφτει λοξά και βλέπει κάτι παράξενο, και η ψυχή
του ταράζεται, για αυτό που θα σας πώ παρακάτω. Τελειώνοντας η
διαδικασία της

υποστολής της σημαίας, οι διαβάτες συνεχίζουν το δρομο τους, ενώ εγώ
από παρέμεινα από συνήθεια λίγο ακόμα. Τότε βλέπω το νεαρό αξιωματικό
να κατευθύνεται θυμωμένος πρός ένα γεροδεμένο πλανόδιο καστανά.
Βλέπετε τότε η πλατεία ήταν κενή και στις γωνίες ήταν πάντα στιλβωτές
( λούστροι ) και καστανάδες που μας λείπουν τώρα. Και του είπε :
<< γιατί δεν σηκώθηκες όρθιος για να τιμήσεις τη σημαία μας. Δεν έχεις
φιλότιμο κλπ >>. Ο άνθρωπος έμεινε βουβός, εγώ παρακολούθησα έντρομος
και φοβερά συγκλονισμένος το τι έγινε. Μετά βλέπω τον καστανά οτί
έγινε κατακόκκινος και άρχισε να τρέμει. Ήθελε να φωνάξει, αλλά βλέπω
με έκπληξη ότι συγκρατείται, σκύβοντας το κεφάλι του άρχισε να κλαίει
με λυγμούς. Όμως συνέρχεται γρήγορα σκουπίζει τα δάκρυα του και με
πολλή δύναμη των χεριών του ( αυτά ήταν γερά ) στυλώνει το σώμα του
δυνατά, σπρώχνει τον πάγκο του με τα κάστανα μπροστά και φωνάζει με
όλη τη ψυχη του, στο νεαρό αξιωματικό δυνατά <<πώς να σηκωθώ κύριε
Της τα έδωσα της Πατρίδας και τα δύο>> και σηκώνει τα μπατζάκια του
παντελονιού οπού φάνηκαν δύο πόδια κομμένα πάνω απο το γόνατα. Και
ξαναρχίζει να κλαίει. Ο κόσμος όπως και εγώ γύρω του κλαίει και
χειροκροτεί, όμωσ περισσότερο απο όλους κλαίει ο νεαρός αξιωματικός.

Έχουν περάσει περίπου 60 χρόνια. Ποιος ξέρει τι γίνεται. Εκείνη τη
στιγμή έγινε κάτι το αλησμόνητο, φοβερή σκηνή για Όσκαρ. Ο αξιωματικός
σκύβει και αγκαλιάζει και φιλά τον καστανά, και στη συνέχεια στέκεται
ευθυτενής μπροστά στον ήρωα και φέρνει το δεξί του χέρι στην άκρη του
γείσου του πηλίκίου του και τον χαιρετά στρατιωτικά. Του απονέμει
<<τας κεκανονισμένας τιμάς>> που δεν μπόρεσε εκείνος τυπικά να
αποδώσει στη σημαία μας, γιατι της χάρισε και τα δύο πόδια στα
βορειοηπειρώτικα βουνά μας για να μπορεί να κυμματίζει σήμερα ψηλά η
κυανόλευκη σημαία σε λεύτερη πατρίδα. Και οι άλλοι, οι πολλοί να
μπορούν να πηγαίνουν με γρήγορο βήμα στις ειρηνικές απασχολήσεις
τους, χωρίς να γνωρίζουν ότι περνούν μπροστά απο έναν ήρωα του
αλβανικού μετώπου, τον Έλληνα ήρωα πολεμιστή, όποιο επάγγελμα και να
χει. Άλλοι δεν μιλούν, άλλοι όμως ειρονεύονται.Γι αυτό οι νέες γενιές
πρέπει να μάθουν, να διδαδαχθούν απο την οικογένεια και το Σχολείο για
το Επος του 1940.

Για το καλό της Πατρίδας μας.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΝΤΟΥΛΙΑΣ

ΠΛΩΤΑΡΧΗΣ Π.Ν. εα
http://olympia.gr/2011/10/25/ενα-συγκλονιστικό-στιγμιότυπο/#more-100024

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ ... »

18 Οκτ 2011

Το γνωστός δημοσιογραφικό site zougla.gr του ΜΑΚΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΥ αλίευσε και αναδημοσίευσε το άρθρο μας

Το γνωστός δημοσιογραφικό site zougla.gr του ΜΑΚΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΥ
αλίευσε και αναδημοσίευσε το άρθρο μας
http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&cid=22&aid=401186
και μάλιστα διατήρησε και τις όποιες κρητικές ιδιωματικές λέξεις...
Διαβάστε τη συνέχεια εδώ ... »

ΑΠΑΝΤΗΣΗ του στρατηγού κ. Οικνομάκη στο ερώτημα "Κατά πόσον είναι ΚΛΕΙΣΤΗ ή ANOIKTH η Κρητική μας Μουσική;"

Αγαπητέ Νίκο.

 Σχετικά με τα ερωτήματά σου πάνω στο θέμα της μουσικής παράδοσης και
της Βυζαντινής μουσικής σου παραθέτω τις δικές μου προσωπικές απόψεις
:

1. Οι κοντυλιές της παράδοσης είναι ανώνυμες. Η παραδοσιακή μουσική
δεν δημιουργείται μέσα στα εργαστήρια. Δημιουργήθηκε από τυχαίες
εμπνεύσεις και των οργανοπαιχτών και των τραγουδιστών σε ανύποπτο
χρόνο και τόπο.
Στην παραδοσιακή μουσική μπορεί να παρουσιαστούν νέα γυρίσματα που η
παραμονή τους στο σώμα της κυρίως κοντυλιάς θα εξαρτηθεί από το κατά
πόσο ο λαός θα τα χειροκροτήσει και θα τα υιοθετήσει ώστε να
διατηρηθούν.Δεν φτιάχνεται η μουσική παράδοση κατά παραγγελία.
Εξελίσσεται με τον προηγούμενο τρόπο και με τις ίδιες προϋποθέσεις.
Μιά κοντυλιά θα λέγεται του Οικονομάκη, όταν δεν προέρχεται από
στοιχεία της παράδοσης, παρά μόνο από τα μοτίβα της. Εννοώ δεν είναι
κοντυλιά δική μου αν αποτελεί διασκευή κάποιας κοντυλιάς της
παράδοσης, εφ' όσον έγινε επί τούτου για να την ΄φέρω σαν δικό μου
δημιούργημα.Αν αποτελεί ένα νέο άκουσμα που δεν θυμίζει συγκεκριμένη
κοντυλιά της παράδοσης, τότε είναι δική μου κοντυλιά. Αυτή η κοντυλιά
αν αρέσει και αγαπηθεί από το λαό και την φέρει στο στόμα του και την
τραγουδεί, τότε έφ 'οσον έχει τα παραδοσιακά μοτίβα θα μείνει στην
παράδοση και θα προσκολληθεί σ' αυτήν, στο χώρο που της ταιριάζει. Και
κάτι άλλο : Αν στο χώρο της Δυτικής Κρήτης, κάποιος οργανοπαίχτης
δημιουργήσει κοντυλιές με τα παραδοσιακά μοτίβα της Ανατολικής Κρήτης,
όχι διασκευές, τότε μετά χαράς θα τον ανακηρύξουμε δημιουργό της
μουσικής παράδοσης της Ανατολικής Κρήτης. Το συμπέρασμα είναι ευνόητο.
Οι κοντυλιές της παράδοσης παίζονται από τους οργανοπαίχτες σύμφωνα με
τις δικές τους ευαισθησίες. Δεν υπάρχουν σαν πρότυπα κάπου γραμμένες
και επομένως είναι αποδεχτές όπως παρουσιάζονται από τους βιολατόρους.
΄Εχει την άνεση ο καλλιτέχνης να την παρουσιάσει με τον δικό του
καλλιτεχνικό τρόπο, χωρίς να θεωρείται διασκευή. Διασκευή θεωρείται
όταν υπάρχει πρότυπο γραμμένο, εφ' όσον δεν εκτελείται σύμφωνα με
αυτό.
Η παράδοση αναπτύσσεται και προχωρεί με αυτόν τον τυχαίο τρόπο, της
προσθήκης δηλαδή γυρισμάτων  στις βασικές κοντυλιές σαν συνέχεια της
ομιλίας, της συζήτησης που άρχισε πριν αιώνες.

2. Η Βυζαντινή εκκλησιαστική μουσική, είναι γραμμένη και πρέπει να
ερμηνεύεται όπως είναι γραμμένη. Αυτή η υποχρέωση υπάρχει από εκείνους
που γνωρίζουν να διαβάζουν Βυζαντινή μουσική. Οι πρακτικοί, οι ανίδεοι
από τη βυζαντινή σημειογραφία, είναι ελεύθεροι να πουν αυτά που
ξέρουν. Κατάσταση ανάγκης για την εκκλησία που δεν μπορεί να
λειτουργήσει διαφορετικά. Τονίζω ότι οι γνωρίζοντες μουσικά την
εκκλησιαστική υμνογραφία, είναι υποχρεωμένοι να την ψάλλουν όπως είναι
καταγραμμένη. Το αντίθετο, δηλαδή οι διασκευές και τα προσωπικά
πρόσθετα, κορώνες και άλλα είναι ανεπίτρεπτα.
3. Στη μουσική την παραδοσιακή υπάρχει ελευθερία στην έκφραση μουσικά.
Την κοντυλιά που θα δημιουργήσει ο οργανοπαίχτηςδεν είναι εκείνος που
θα την ονομάσει δική του. Ο λαός θα το πει αυτό μελλοντικά. ΄Οπως οι
κοντυλιές του Φοραδάρη.
Δεν μπορούμε να υιοθετήσουμε απαγόρευση σε μουσικές προσθήκες στο σώμα
της παράδοσης που αφομοιώνονται πάνω σ' αυτό, γιατί τότε η παράδοση
χρονικά θα σταματούσε κάπου. Ενώ αυτή είναι πάντα ζωντανή και προχωρεί
με τις εποχές και των λαών της, καταγράφοντας το συναισθηματικό κόσμο
του στις διάφορες συνθήκες της ζωής.
  Είμαι στη διάθεσή σου για κάθε άλλο θέμα που αφορά το αντικείμενο αυτό.


----------
Αγαπητέ κ. Οικονoμάκη
Έχω 2 ερωτήσεις εις απάντηση του http://www.romioi.com/2011/10/blog-post_17.html
1. Ωραία υπάρχουν οι πολύ γνωστές μελωδίες (κοντυλιές) που επάξια
καταγράψατε. Από κει και πέρα μπορούν να βγουν νέες; Δηλαδή μπορεί
λ.χ. ο κ. Οικονομάκης να λανσάρει μια εντελώς νέα δική του μελωδία σε
Ρε Μινόρε και να την ονομάσουμε εφεξής κοντυλιά του Οικονομάκη;
2. Χτες βράδυ ήμουνα σε ένα γάμο και ένας γνωστός μου ψάλτης (με
καταγωγή από Σφάκα) ο οποίος είναι
άριστος εκτελεστής της Βυζαντινής Μουσικής είχε μια πολύ ωραία
διασκευή στο γνωστό τροπάριο
"Εν τη Ερυθρά Θαλάσση" (Πλάγιος Α') .  Μινόρε για σας της Ευρωπαϊκής.
Το εκτέλεσε άριστα, με τα σωστά διαστήματα (η μόνη διαφορά σε σχέση με
την Ευρωπαϊκή είναι ότι η δεύτερη βαθμίδα απέχει από την βάση κατά τα
3/4 του τόνου, δηλαδή αν ήταν Ρε μινόρε, το Ρε με το Μι δεν απέχουν
τόνο, ούτε ημιτόνιο αλλά τα 3/4 (κατ' άλλους τα 5/6) του τόνου. Το
πρόσεξα ιδιαίτερα ότι ο ψάλλων το εκτελούσε με τρόπο άψογο. Όμως εν
πάσει περιπτώσει η εκτέλεση ήταν δική του. Παίρνοντας ένα γνωστό
κομμάτι της Εκκλησιαστικής μας Μουσικής έβαλε κι αυτός τους
καλλωπισμούς, τα γυρίσματα, αλλά προς Θεού δεν είχε βάλλει ΚΑΝΕΝΑ
ΝΕΩΤΕΡΙΣΜΟ. Ήταν 100% εκκλησιαστικός ύμνος με βυζαντινό χρώμα. Ήμουν
δίπλα και του κρατούσα ίσο (πότε μουρμουρίζοντας ας πούμε ότι ήταν Ρε
μινόρε, πότε μουρμούριζα τη νότα Ντο, πότε τη Ρε, πότε Σολ και πότε
Λα) ανάλογα με το τι έγραφε  στο δικό του βιβλίο ο ίδιος Όμως στο
τέλος διερωτήθηκα (με την καλή έννοια) και πρέπει ο κάθε Ψάλτης να
έχει την δική του έκδοση σε ένα τροπάριο που υπάρχουν ήδη πάρα πολλές
γραπτές εκδόσεις;
Αλλά και στα χωριά μας οι πρακτικοί ψαλτάδες που ψάλλουν ένα τροπάριο,
ποτέ δεν το ψάλλουν πανομοιότυπα όλοι. Λόγου χάρη, στο τροπάριο της
Κασσιανής, αλλού θα ανεβάσει τη φωνή του ο ένας, αλλού θα κάμει το
γύρισμα του ο άλλος κλπ είτε είναι πρακτικός ψάλτης είτε διαβάζει
νότες. Στη βυζαντινή μουσική αυτά είναι επιτρεπτά, αρκεί να μην
εισάγει κανείς νεωτερισμούς και μελωδίες που δεν ανήκουν στην
παράδοση. Ίσως κάτι αντίστοιχο θα πρέπει να ισχύει και στην κρητική
μουσική.
Αν όμως είναι έτσι τότε θα ακούμε συνεχώς τα ίδια και τα ίδια.
Άρα πρέπει να αφήσουμε ελεύθερα τα πράγματα και να μπορεί ο καθένας να
παράγει δικές του κοντυλιές και δικούς του σκοπούς ή πρέπει να κάνουμε
ό,τι κάνει και η Eκκλησία (δηλαδή πολύ πολύ περιορισμένο
αυτοσχεδιασμό) και πάντα μέσα στα πλαίσια της παράδοσης;

www.romioi.com

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ ... »

17 Οκτ 2011

Κατά πόσον είναι ΚΛΕΙΣΤΗ ή ANOIKTH η Κρητική μας Μουσική;

Αγαπητέ κ. Οικονoμάκη

Έχω 2 ερωτήσεις εις απάντηση του http://www.romioi.com/2011/10/blog-post_17.html

1. Ωραία υπάρχουν οι πολύ γνωστές μελωδίες (κοντυλιές) που επάξια καταγράψατε. Από κει και πέρα μπορούν
να βγουν νέες; Δηλαδή μπορεί λ.χ. ο κ. Οικονομάκης να λανσάρει μια εντελώς νέα δική του μελωδία σε Ρε Μινόρε και να
την ονομάσουμε εφεξής κοντυλιά του Οικονομάκη;

2. Χτες βράδυ ήμουνα σε ένα γάμο και ένας γνωστός μου ψάλτης (με καταγωγή από Σφάκα) ο οποίος είναι
άριστος εκτελεστής της Βυζαντινής Μουσικής είχε μια πολύ ωραία διασκευή στο γνωστό τροπάριο 
"Εν τη Ερυθρά Θαλάσση" (Πλάγιος Α') .  Μινόρε για σας της Ευρωπαϊκής.

Το εκτέλεσε άριστα, με τα σωστά διαστήματα (η μόνη διαφορά σε σχέση με την Ευρωπαϊκή είναι ότι η δεύτερη βαθμίδα
απέχει από την βάση κατά τα 3/4 του τόνου, δηλαδή αν ήταν Ρε μινόρε, το Ρε με το Μι δεν απέχουν τόνο, ούτε ημιτόνιο
αλλά τα 3/4 (κατ' άλλους τα 5/6) του τόνου. Το πρόσεξα ιδιαίτερα ότι ο ψάλλων το εκτελούσε με τρόπο άψογο.
Όμως εν πάσει περιπτώσει η εκτέλεση ήταν δική του. Παίρνοντας ένα γνωστό κομμάτι της Εκκλησιαστικής μας Μουσικής
έβαλε κι αυτός τους καλλωπισμούς, τα γυρίσματα, αλλά προς Θεού δεν είχε βάλλει ΚΑΝΕΝΑ ΝΕΩΤΕΡΙΣΜΟ.
Ήταν 100% εκκλησιαστικός ύμνος με βυζαντινό χρώμα. Ήμουν δίπλα και του κρατούσα ίσο (πότε μουρμουρίζοντας
ας πούμε ότι ήταν Ρε μινόρε, πότε μουρμούριζα τη νότα Ντο, πότε τη Ρε, πότε Σολ και πότε Λα) ανάλογα με το τι έγραφε
 στο δικό του βιβλίο ο ίδιος

Όμως στο τέλος διερωτήθηκα (με την καλή έννοια) και πρέπει ο κάθε Ψάλτης να έχει την δική του έκδοση σε ένα τροπάριο που υπάρχουν ήδη πάρα πολλές γραπτές εκδόσεις;
Αλλά και στα χωριά μας οι πρακτικοί ψαλτάδες που ψάλλουν ένα τροπάριο, ποτέ δεν το ψάλλουν πανομοιότυπα όλοι.
Λόγου χάρη, στο τροπάριο της Κασσιανής, αλλού θα ανεβάσει τη φωνή του ο ένας, αλλού θα κάμει το γύρισμα του ο άλλος κλπ είτε
είναι πρακτικός ψάλτης είτε διαβάζει νότες. Στη βυζαντινή μουσική αυτά είναι επιτρεπτά, αρκεί να μην εισάγει κανείς
νεωτερισμούς και μελωδίες που δεν ανήκουν στην παράδοση.
Ίσως κάτι αντίστοιχο θα πρέπει να ισχύει και στην κρητική μουσική.
Αν όμως είναι έτσι τότε θα ακούμε συνεχώς τα ίδια και τα ίδια.
Άρα πρέπει να αφήσουμε ελεύθερα τα πράγματα και να μπορεί ο καθένας να παράγει δικές του κοντυλιές και δικούς του σκοπούς ή πρέπει να κάνουμε ό,τι κάνει και η Eκκλησία (δηλαδή πολύ πολύ περιορισμένο αυτοσχεδιασμό) και πάντα μέσα στα πλαίσια της παράδοσης;









Διαβάστε τη συνέχεια εδώ ... »