ΡΩΜΙΟΙ (Γιατί Ρωμιοί)

25 Ιουλ 2012

Ο ρόλος της Αγγλίας στην Τραγωδία της Κύπρου (δημοσιεύτηκε στη ΝΕΑ ΕΠΑΡΧΙΑ της 24ης Ιουλίου 2012)

Ο ρόλος της Αγγλίας στην Τραγωδία της Κύπρου

Νίκος Ε. Μαστοράκης

Στις 20 Ιουλίου 1974, 40000 Τούρκοι Στρατιώτες, επικουρούμενοι από το τουρκικό ναυτικό και την τουρκική αεροπορία εισβάλλουν στην μαρτυρική μεγαλόνησο, θέτοντας έτσι τέρμα στον πόθο των Ελλήνων και Κυπρίων για Ένωση. Όνειρο που ουσιαστικά ξεκινά αμέσως μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και την ήττα της Τουρκίας που ήταν με το μέρος των κεντρικών αυτοκρατοριών (Γερμανίας, Αυστρο-Ουγγαρίας).. Περίπου 200.000 εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους, έγιναν πρόσφυγες στην ίδια τους την πατρίδα, περίπου 4.000 νεκροί, και 1.619 δηλώθηκαν αγνοούμενοι. Οι Τούρκοι κατακτούν το 65% της καλλιεργήσιμης έκτασης, το 70% του ορυκτού πλούτου, το 70% της βιομηχανίας, το 80% των τουριστικών εγκαταστάσεων.
Όλα ξεκίνησαν στις 15 Ιουλίου όταν η Χούντα των Αθηνών ανέτρεψε το Μακάριο και όρισε νέο κυβερνήτη του νησιού τον Νικόλαο Σαμψών προσφέροντας μια άνευ προηγουμένου ιστορική ευκαιρία στον τουρκικό εθνικισμό να πραγματοποιήσει το δικό του όνειρο που δεν ήταν άλλο από εισβολή και διχοτόμηση της νήσου.
Στο άρθρο αυτό προσπαθούμε να παρουσιάσουμε το ρόλο της Αγγλίας στην Εθνική μας Τραγωδία του Ιουλίου-Αυγούστου 1974.

Οι Άγγλοι αγόρασαν την Κύπρο από τους Τούρκους το 1878. Στη αρχή οι Έλληνες της Κύπρου είδαν με συμπάθεια τον Εγγλέζο κατακτητή θεωρώντας τον πιο πολιτισμένο από τον άξεστο Τούρκο. Στις 18 Οκτωβρίου 1931, αντιδρώντας στην αυθαιρεσία του Άγγλου Κυβερνήτη, αλλά και στην επίμονη άρνηση των Άγγλων να ικανοποιήσουν τους ενωτικούς πόθους των Ελληνοκυπρίων, ο λαός της Κύπρου μπήκε σε ανένδοτο αγώνα για Ένωση. Όμως ο υφυπουργός Αποικιών Χένρι Χόπκινσον στη Βουλή των Κοινοτήτων,  αναφερόμενος στο αίτημα των Κυπρίων για Ένωση με την μητέρα-Ελλάδα είπε : «Υπάρχουν ορισμένα εδάφη της Βρετανικής Κοινοπολιτείας, τα οποία λόγω των ιδιαιτεροτήτων τους, ουδέποτε θα πρέπει να αναμένουν ότι θα γίνουν πλήρως ανεξάρτητα».

Η τουρκική μειονότητα (μόλις 18%) θα σταθεί το άλλοθι που οι Άγγλοι γύρευαν. Έτσι στον δίκαιο και ιερό αγώνα Ελλάδος και Κύπρου για Ένωση, οι 'Αγγλοι θα προτάξουν την τουρκική μειονότητα αναγορεύοντας το αίτημα για Ένωση σε μια ακόμα ελληνοτουρκική διαφορά.Ως το 1954, οι Τουρκικές κυβερνήσεις, παρά τις πιέσεις του Τουρκικού τύπου, σπάνια και με πολλή διακριτικότητα εκδήλωναν την αντίθεση τους στην Ένωση. Αγορεύοντας κατά τη συζήτηση του Κυπριακού τον Σεπτέμβριο του 1954, ο τότε υφυπουργός Εξωτερικών της Αγγλίας Σέλγουιν Λόιντ επίτηδες έδωσε έμφαση στην αντίθεση των Τουρκοκυπρίων προς την Ένωση και τον κίνδυνο διακοινοτικών ταραχών. Πρόσφερε έτσι την ευκαιρία στον Τούρκο αντιπρόσωπο Σελίμ Σαρπέρ να υποστηρίξει πλήρως τις βρετανικές θέσεις και να επιτεθεί εναντίον της Ελλάδας.Η Τριμερής Διάσκεψη του Λονδίνου είχε και τρομερές επιπτώσεις στην Ελληνική μειονότητα της Κωνσταντινούπολης. Από τον Αύγουστο του 1954, που κατατέθηκε από την Ελληνική κυβέρνηση προσφυγή στον ΟΗΕ με αίτημα την αυτοδιάθεση του Κυπριακού λαού, επικράτησε στη Τουρκία μεγάλος λαϊκός αναβρασμός. Στον Τύπο γράφονταν εμπρηστικά ανθελληνικά άρθρα και η τουρκική Κυβέρνηση πιεζόταν να αναλάβει δράση για να ματαιώσει την Ένωση. Με υποκίνηση της υπό τον Φαζίλ Κουτσιούκ τουρκοκυπριακής ηγεσίας, ιδρύθηκε στην Τουρκία οργάνωση με την ονομασία «Η Κύπρος είναι Τουρκική», που δεν έπαυε να εξάπτει τον φανατισμό των λαϊκών μαζών. Με υπόδειξη του υπουργού Εξωτερικών Ζορλού οργανώθηκαν από την ίδια την Κυβέρνηση και από στελέχη του κυβερνώντος Δημοκρατικού κόμματος, απίστευτης βαρβαρότητας ταραχές σε βάρος της ελληνικής μειονότητας στην Κωνσταντινούπολη. Απέβλεπαν στο να δοθεί το μήνυμα ότι η Κύπρος συγκλόνιζε τον Τουρκικό Λαό σε βαθμό που η Κυβέρνηση «αδυνατούσε να συγκρατήσει την κοινή γνώμη». Αυτό αποκάλυψε ο Μεντέρες στο δημοσιογράφο και πρόεδρο της οργάνωσης «Η Κύπρος είναι Τουρκική», Χικμέτ Μπιλ. 

Από τη στιγμή που οι Βρετανοί κατέστησαν την Τουρκία ισότιμο ενδιαφερόμενο μέρος στο Κυπριακό, οι Τούρκοι αποθρασύνθηκαν. Με τρόπο ωμό, βίαιο και έξω από τα διπλωματικά θέσμια πολλές φορές, δεν παρέλειπαν ευκαιρία που να μην καθιστούν σαφές, τόσο προς την Αγγλία, όσο και προς την Ελλάδα και τις ΗΠΑ ότι καμία λύση δεν θα μπορούσε να δοθεί στο Κυπριακό χωρίς την έγκριση της Τουρκίας. Και καθώς η Τουρκία εθεωρείτο πολύτιμος σύμμαχος του ΝΑΤΟ, οι τουρκικές αυτές προειδοποιήσεις λαμβάνονταν πολύ σοβαρά υπόψη. Τελικά, η αγγλική πολιτική στο Κυπριακό κατέστη δέσμια των Τούρκων. Δεν απείχε από την πραγματικότητα αυτό που ο Ρούντολφ Τσώρτσιλ, γιός του Ουίνστον Τσώρτσιλ, είπε στις 6 Ιουλίου του 1956 στον Αμερικανό δημοσιογράφο Σάυρους Σουλτσμπέργκερ: «Το Φόρειν Όφις δεν το διευθύνει πια ούτε ο Ίντεν, ούτε ο Σέλγουιν, αλλά ο Μεντερές». Μία πρώτη απόπειρα της Τουρκίας να εισβάλει στο νησί και να επιβάλει την διχοτόμηση ήταν στις 25 Φεβρουαρίου 1964, όταν η Κυπριακή Δημοκρατία εξήγγειλε τον αφοπλισμό των ατάκτων και τη δημιουργία μιας δύναμης 5.000 ειδικών αστυνομικών.
Αυτός ήταν ο σκοτεινός ρόλος της Αγγλίας στην υπόθεση της Κύπρου και είναι κατά την προσωπική μου άποψη ο κύριος υπεύθυνος για την εθνική τραγωδία του 1974 και την απώλεια της μισής περίπου Κύπρου για τον Ελληνισμό. Ας ελπίσουμε ότι αυτή η απώλεια θα είναι προσωρινή. (To άρθρο άντλησε και χρησιμοποίησε στοιχεία και πληροφορίες από την Wikipedia)


(δημοσιεύτηκε στη ΝΕΑ ΕΠΑΡΧΙΑ της 24ης Ιουλίου 2012)