ΡΩΜΙΟΙ (Γιατί Ρωμιοί)

26 Φεβ 2016

Πρωτοχρονιά 1987 στη Σφάκα.

Πρωτοχρονιά 1987 στη Σφάκα. Άη Βασίλης ο Μανώλης Συλλιγνάκης (Μανώλης
της Μαμμής). Στην ταράτσα του σπιτιού της Έλλης ο πατέρας μου
Εμμανουήλ Μαστοράκης (1933-2004) και η μητέρα μου Ζηνοβία Μαστοράκη
(1926-2014) καμαρώνουν τα δρώμενα. Δίπλα στο Μανώλη είναι και ο
Ηθοποιός Μανώλης Φραγκιαδάκης (Μανώλης του Νίκο του Χατζή) που
απεβίωσε το 1996.
Πίσω από τους καλαντιστάδες (στο βάθος) διακρίνεται μια χαρακτηριστική
φιγούρα του απάνω χωριού, η γειτόνισσα μου η Συντυχοδεσποινιά. Ακόμα
υπήρχαν κάποια παιδιά στο χωριό. Δείτε.
Διαβάστε τη συνέχεια εδώ ... »

22 Φεβ 2016

Σχόλια από τον Ομότιμο Καθηγητή Πανεπ. Πειραιώς κ. Φραγκίσκο Μπατζιά

Αγαπητέ Νίκο,

Σε ευχαριστούμε για την κοινοποίηση του βιωματικού σου σχολίου για το ημερολόγιο του Πολιτισμικού Συλλόγου Τουρλωτής, που μας καθιστά συμμετέχοντες σε μια συναισθηματική κατάσταση την οποία καταλαβαίνουμε απόλυτα, αν και με μικρότερη ένταση σε σχέση με σένα που έχεις ζήσει τα γεγονότα. Η τελευταία φράση στην παρένθεση είναι εκπληκτική. Ακόμη και αν δεν ήταν αληθινή, θα μπορούσε να αποτελέσει το μυθιστορηματικό κλείσιμο ενός πρωτότυπου διηγήματος. Se non e veroe ben trovato! Κατά μείζονα λόγο, που αναφέρεται σε ένα πραγματικό γεγονός, που σου έχει εντυπωθεί σε τόσο μικρή ηλικία. Άλλωστε, πατρίδα δεν είναι τα παιδικά μας χρόνια;

 

Με θερμούς χαιρετισμούς

 

Φραγκίσκος και Τίνα Μπατζιά



Professor Fragiskos Batzias
Laboratory of Simulation of Industrial Processes
Department of Industrial Management and Technology
University of Piraeus
Greece
E-mail: fbatzi@unipi.gr

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ ... »

18 Φεβ 2016

"Και τώρα πώς θα βρούμε τον δρόμο για την Τουρλωτή;"

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΟΥΡΛΩΤΗΣ (Λασιθίου): Μόλις έφτασε στα χέρια μου το άριστο αισθητικά και δημιουργικά ημερολόγιο του Πολιτιστικού Συλλόγου Τουρλωτής. Ευχαριστώ την συμμαθήτρια μου Πόπη Μπετίνη που μου το έστειλε. Άνοιξα το φάκελλο ανυπόμονα. Αμέσως αντίκρυσα στo εξώφυλλο μια πανοραμική φωτογραφία τραβηγμένη από τη Στεφανιά. Δυο πράγματα κύτταξα αμέσως την Εκκλησία και το Σχολείο, και το Ταχυδρομείο όπου υπηρετούσε ο πατέρας μου για 24 ακριβώς χρόνια. Έκλαψα, δεν δάκρυσα απλώς. Στη συνέχεια το ξεφύλλισα. Είδα ανθρώπους που είχα να τους δω πάνω από είκοσι / τριάντα χρόνια. Από τη νεολαία δεν ξέρω κανένα. Πόπη, σε ευχαριστώ
(Ήμουν τριών χρονών όταν ήρθα πρώτη φορά στην Αθήνα
και ήμασταν κάπου στα Πατήσια όταν κάποια στιγμή ρώτησα:

-- Και τώρα πώς θα βρούμε τον δρόμο για την Τουρλωτή;
Οι γονείς μου γελάσανε

Μετά από 50 χρόνια ξαναρωτώ όσους με διαβάζετε

Αλήθεια, τώρα πώς θα βρούμε τον δρόμο για την Τουρλωτή; )

Νίκος Μαστοράκης

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ ... »